Het zevende seizoen van ‘Château Planckaert’ is achter de rug. Al zeven jaar lang volgt Vlaanderen de belevenissen van de bekende familie in ‘Chateau Planckaert’, waarin zowel mooie als moeilijke momenten aan bod komen. Op Instagram blikte Stephanie Planckaert uitgebreid terug op het traject en sprak ze haar dankbaarheid uit naar de kijkers, de programmamakers en haar familie.

Zeven seizoenen vol bijzondere momenten

Voor Stephanie Planckaert roept het einde van het zevende seizoen heel wat herinneringen op. Ze stond er op sociale media bij stil hoe lang het programma ondertussen al deel uitmaakt van hun leven.

“Het zevende seizoen zit erop”, schrijft ze. Daarbij merkt ze op dat ze dertig jaar oud was toen de eerste opnames werden gemaakt. Ook dochter Elara was toen nog maar vier jaar oud en noemde iedereen achter de camera simpelweg ‘filmers’.

Doorheen de jaren kregen kijkers een inkijk in het leven van de familie Planckaert. Daarbij kwamen niet alleen feestelijke momenten aan bod, maar ook uitdagingen en kwetsbare periodes. Volgens Stephanie is dat altijd een bewuste keuze geweest.

Ze benadrukt dat de familie het belangrijk vindt om een eerlijk beeld te tonen van hun leven en van een familie die voortdurend evolueert. Daarom worden bepaalde onderwerpen niet uit de weg gegaan. Voor elke opname wordt daar uitgebreid over gesproken binnen de familie en met de makers van het programma.

Lees ook: Junior Planckaert over donkerste periode in zijn leven: “Het was riskant”

Veel vertrouwen in de makers

Stephanie heeft ook lovende woorden voor het productieteam achter het programma. Ze bedankt het team van Vincent TV omdat zij zich volgens haar altijd met veel respect en warmte in het verhaal van de familie hebben verdiept.

Daarnaast spreekt ze ook haar waardering uit voor de openbare omroep. “Dankjewel VRT om te geloven in ons gekke familieverhaal, in de warmte en de authenticiteit”, klinkt het.

Volgens Stephanie heeft de familie nooit geprobeerd om een rol te spelen voor de camera. “We hebben maar één rol en dat is die van onszelf zijn. Het is de enige rol die we kunnen en willen vervullen.”