Antwerpen/BornemZijn vader was een gevierde speler bij Antwerp, terwijl de Vlaamse kinderen zijn moeder – Tante Terry – in hun hart sloten. Met ‘Roadcompanion’ brengt Guy Van Ginderen nu een muzikale show naar het Fakkeltheater. En dat doet hij samen met zijn vrouw, zijn zoon en enkele “maten”.

Guy Van Ginderen (56) woont al vele jaren in Bornem, maar bewaart goede herinneringen aan zijn jeugd die hij in en om Antwerpen sleet. Wanneer hij er als kleine jongen met zijn ouders een uitstapje maakte, bleef dat niet onopgemerkt. Guy’s vader was Jos Van Ginderen (1925-1993), die van 1949 tot 1962 voetbalde bij Antwerp. Zijn moeder was Esther Verbeeck (1931-2018), die als presentatrice van kinderprogramma’s op televisie bekendheid genoot als Tante Terry.

“Bij een winkeluitstapje naar de Meir werd vooral mama gedurig door voorbijgangers aangeklampt”, vertelt Guy, die enig kind was. “Mama was veel te goed voor deze wereld, met iedereen sloeg ze een praatje. Het draaide er vaak op uit dat ik met de nanny al doorliep, en dat we elkaar twee uur later troffen in een café. (lacht) Let wel, ik ben altijd trots geweest op mijn ouders. Maar als jongere altijd weer afgemeten worden aan de verdiensten van je vader en moeder, dat weegt op den duur.”

Guy vertelt hoe hij als tiener zijn hart verloor aan voetbal en muziek. “Ik heb altijd gevoetbald, tot in tweede klasse bij Germinal Ekeren. Toen men mijn familienaam hoorde, vroeg men vaak ‘jij bent zeker de zoon van Jos?’ Nadat ik op mijn 19^de gekwetst ben geraakt en niet langer op dat niveau kon voetballen, koos ik voor de gitaar en songwriting. In de muziekbranche klonk het dan: ’Ben jij niet de zoon van Terry?’ Voor mij als jonge twintiger was dit een signaal om zelf mijn talenten te ontdekken, buiten Vlaanderen.”

En zo trok Guy de wijde wereld in. “Als 24-jarige kreeg ik een opdracht voor de World Bank in Washington. Men zocht iemand die thuis was in internationale handel en tegelijk overweg kon met video. Een gelukkig toeval: aan de universiteit in Antwerpen heb ik onder andere transporteconomie gestudeerd, en via de connecties van mijn moeder had ik mij wegwijs gemaakt in het monteren van video.”

Coaching

Zo reeg Guy de buitenlandse opdrachten aan elkaar. “Eerst via de montage van video’s van experten, stilaan ook in het zelf coachen van managers. Mensen leiden naar succes, daar vond ik mettertijd mijn passie in.”

Ook eens hij gelanceerd was in de internationale zakenwereld, bleef muziek een rol spelen voor Guy. “Als liefhebber speelde ik gitaar in het clubcircuit en in bars, van Brazilië tot Sydney. Ik schreef liedjes en vertolkte ze, soms ook in Antwerpen. Nadat ik op mijn 28ste in België was getrouwd, bleef ik reizen voor het werk. Per jaar verbleef ik tot 120 dagen in het buitenland.”

“Op mijn 34ste werd ons zoontje Jonas geboren”, vervolgt Guy. “Toen ik voor enkele weken naar Australië vertrok, vroeg mijn toen 6-jarige zoon: ‘Ja maar, papa, is er nu echt niemand anders in de hele wereld die deze reis kan maken?’ In al zijn naïviteit sloeg het jongetje de nagel op de kop. Ik stond met mijn mond vol tanden. Maar mijn zoon, die dat op een of andere manier had aangevoeld, vervolgde: “Trek het je niet aan, papa, later word ik piloot. Dan vlieg ik je overal heen.” Dat ontroerde me dermate, dat ik in Australië op gitaar het nummer Roadcompanion heb geschreven.”

Autobiografisch

Piloot zal Jonas waarschijnlijk niet worden. De 21-jarige jongeman studeert nu voor burgerlijk ingenieur, maar hij speelt straks wel mee in de groep van zijn vader. “Aan Roadcompanion, de show die straks in het Fakkeltheater staat en een mix is van spoken word, muziek en video, ben ik acht jaar bezig geweest”, vertelt Guy. “Alle liedjes heb ik zelf geschreven in het Engels. De show, die autobiografisch is gekleurd, wordt begeleid door videobeelden. Ik sta op het podium met vier maten, mijn zoon speelt gitaar, en mijn vrouw Mieke zingt. Dat deed ze ook al als backingvocalist, toen ik destijds optrad als twintiger.”

Of Guy, na een geslaagde zakelijke carrière, nu na zijn 50ste ook nog beroemd wil worden als artiest? “Zeker niet, mama heeft me altijd voorgehouden dat je je in de showbizz niet mag laten verblinden. Roem heb ik niet nodig, ik heb al een mooi leven. Deze show zie ik als een cadeautje aan anderen.”

“Roem heb ik niet nodig, ik heb al een mooi leven. Deze show zie ik als een cadeautje aan anderen”

Guy Van Ginderen

Muzikant en videomaker

“Via liedjes wordt in Roadcompanion uit de doeken gedaan hoe de weg om je doel te bereiken hobbelig is. Eerst ben je enthousiast en gaat alles goed”, schetst Guy. “Als het dan even inzakt, gaat het met hulp van anderen weer beter. En ook al komt er later nog een serieuze kink in de kabel, dan zal wie blijft doorzetten de weg alsnog vinden. Wie besluit zijn dromen na te jagen, staat er niet alleen voor. Als je op reis bent, gaat er altijd wel iemand met je mee. Een ‘roadcompanion’, een metgezel. En als het niet fysiek is, dan toch in gedachten.”