Toen de kans zich voordeed om de Bergse watertoren te kopen, twijfelde Marius geen moment. “Zo’n rond huis met deze hoogte levert een lawine aan ideeën op.” Alleen al voor hoe een deur eruit moet zien. Hij demonstreerde een vernuftig en vooral creatief draaimechanisme dat de scheiding tussen twee ruimtes vormde. Bijna meer een kunstobject dan een deur. “Ik had mezelf ooit beloofd dat er geen rechte deuren in de watertoren kwamen.”

Documentaire over Marius is nu te zien

De documentaire Marius – “Het begint bij niet ophouden” van filmmaker Arthur van der Starre ging onlangs in première en is gratis en zonder account te bekijken op videoplatform Brabant+. 

Het ontwerp van de deuren kwam voort uit wat hem inspireerde: “Het klinkt een beetje zeikerig, maar het komt ook voort uit onvrede. Ik kijk om me heen en bij bijna alles wat ik zie, ben ik ervan overtuigd dat het leuker had gekund. Die godvergeten schoenendooswereld waar we in leven. Zet iets dan tenminste schuin”, pleitte Marius. “Bij bijna alles geldt dat we het goed genoeg vinden, maar dat is het niet. Het kan beter.”

“Ik mág klagen, maar waarom zou je in godsnaam?”

Nog acht jaar dacht Marius nodig te hebben om de verbouwing van zijn watertoren af te ronden. “Ik wil alles zelf doen. Dat alles wat je ziet uit míjn handen komt en dat je goed je best moet doen om hier iets te vinden dat uit een winkel komt. Helaas is de kans vrij groot geworden dat ik het niet af krijg door mijn ziekte.”

Steeds vaker liep de kunstenaar tijdens het klussen aan tegen de beperkingen die zijn ziekte met zich meebracht. Toen de kanker steeds meer vat op zijn lichaam kreeg, besloten zijn artsen de behandeling te staken.

Marius bleef lichtpuntjes zien. Bijvoorbeeld het meedoen aan de Open Monumentendag een paar dagen voor zijn uiteindelijke overlijden. “Ik heb wat hulptroepen ingeschakeld om me die dag te ondersteunen.” Een van de bezoekers van de rondleiding richtte zich tot Marius: “Ik begrijp dat het niet zo goed met je gaat.” Zijn reactie luidde: “Ik mág klagen, maar waarom zou je in godsnaam? Jullie doen mij een groot plezier door hier te zijn.” 

“Hij wilde koste wat kost bij de toren blijven, maar dat was echt onmogelijk.”

Kort na de Open Monumentendag ging de gezondheid van Marius snel achteruit. Het was uiteindelijk zijn zoon Bas die hem vertelde dat hij niet de nodige hulp kon bieden zolang hij in de watertoren woonde. “Hij wilde koste wat kost bij de toren blijven, maar dat was echt onmogelijk.”

Op 28 september 2018 overleed Marius op 63-jarige leeftijd. De stichting die hij had willen oprichten voor het behoud van zijn levenswerk is er nooit meer gekomen. Na het overlijden van de kunstenaar is de toren verkocht.