Stefanie Sander (43), de thuisverpleegkundige uit Houthulst die verdacht wordt van miljoenenfraude, start woensdag als verpleegkundige in woonzorgcentrum ’t Hoge in Alveringem. Na meer dan 100 mislukte sollicitaties vond ze eindelijk een werkgever die haar opnieuw een kans wil geven. Het nieuws lokt massaal reacties uit bij HLN-lezers. De toon is opvallend eensgezind: een overweldigende meerderheid steunt de beslissing. Al zijn er ook tegenstanders.

De meeste lezers zijn het erover eens: iedereen verdient een tweede kans, ook Stefanie Sander. Dat ze nog niet veroordeeld is, speelt daarin een grote rol. “Iedereen verdient een tweede kans, en al zeker de werkwilligen”, schrijft Danny Dobbels. Michael Stolle wijst op het vermoeden van onschuld: “Ze is nog steeds niet veroordeeld, wat betekent dat het gezegde ‘men is onschuldig tot het tegendeel bewezen is’ nog altijd van kracht is. En het gaat hier enkel over geld, niet over het mishandelen van ouderen, dus waarom zou ze haar job niet deftig kunnen uitvoeren?”

Loontrekkende

Veel lezers benadrukken ook het onderscheid tussen haar verleden als frauderende zelfstandige en haar nieuwe rol als loontrekkende verpleegkundige. “Mevrouw Sander heeft de strafbare feiten gepleegd als zelfstandige thuisverpleegkundige. In loondienst ligt dat risico heel wat lager. Dus waarom niet?”, stelt Viviane De Backer. Jean-Pierre Daghelet is het daarmee eens: “Fraude heeft tenslotte niets te maken met haar werk als verpleegkundige. Ze zit niet meer aan de bron, waar ze zelf facturen kan maken.”

Wil je de dagelijkse nieuwsbrief ontvangen?

Verstuur

Dat ze actief op zoek is naar werk, en niet kiest voor een uitkering, wordt door velen als een pluspunt gezien. “Toch prachtig dat die vrouw wil werken, beter dan teren op de gemeenschap”, zegt Eddy Degraeve. Luc Julien stelt de vraag scherp: “Wat willen jullie dan? Dat ze niets meer doet en gaat doppen tot aan haar pensioen, want ze mag haar stiel niet meer doen?”

Kritiek op de media

Een opvallend terugkerend thema is de kritiek op de manier waarop de media over de zaak berichten. Verschillende lezers vinden dat Sander ongelijk behandeld wordt in vergelijking met andere verdachten. “Gewelddadige criminelen worden onherkenbaar in beeld gebracht en alleen met initialen vermeld in de media. Die mevrouw daarentegen werd openlijk aan de schandpaal genageld”, schrijft Marc Vanacker. “Ze heeft geen geweld gebruikt. Geweldplegers kunnen op anonimiteit rekenen.”

Geert Marien sluit zich daarbij aan: “Anderen, tot verkrachters en moordenaars toe, komen zonder foto in de krant, en daar hoor je nadien niks meer van.” Ingeborg Van Acker legt ook een deel van de schuld bij de pers: “Prachtig dat ze die kans krijgt. De media draagt mee de verantwoordelijkheid voor het feit dat haar naam beschadigd is, want die werd door hen rondgebazuind.”

Naast de principiële steun klinkt ook een pragmatisch geluid. Het personeelstekort in de zorgsector is voor velen een doorslaggevend argument. “Er zijn te weinig verpleegkundigen in de rusthuizen, dan moet je pragmatisch zijn”, zegt Riet Heirman. Agnes Helleboogh vat het bondig samen: “Er is een tekort aan verplegenden. Mooi dat ze een nieuwe kans krijgt, en laat het gerecht oordelen.”

Meerdere lezers wijzen er ook op dat tewerkstelling noodzakelijk is met het oog op de toekomstige schadevergoeding. “Het is cruciaal dat ze elke euro die ze onrechtmatig heeft verkregen, terugbetaalt aan de staat. Zonder werk lijkt me dit onbegonnen werk”, schrijft Anna Deputter. Regis Hantson voegt eraan toe dat loonbeslag al een optie is: “De bevoegde diensten kunnen al een aanvraag tot loonbeslag indienen.”

Twijfels en bezwaren

Toch is niet iedereen overtuigd. Een kleine minderheid plaatst vraagtekens bij de beslissing. “Sommige compromissen sluit je niet. Dit is een verwerpelijke beslissing, genomen uit gemakzucht. Zoek naar andere oplossingen om het personeelstekort op te vangen”, schrijft Willy Walraeve. Ingrid Pauwels, zelf werkzaam in de sector, is nog scherper: “Een vernedering voor ons beroep.” Dirk Smet stelt de vraag die sommigen liever niet hardop willen stellen: “Ze verdient een tweede kans? Ook bij jullie eigen vader of moeder? Of dat toch maar liever niet?”

Anderen zijn niet zozeer tegen, maar vragen zich af hoe dit in de praktijk zal verlopen. Christiana Cortier verwacht wrijving op de werkvloer: “Ze zal goed in de gaten gehouden worden, want ik vermoed dat velen, zeker ouderen, haar zullen wantrouwen. Vertrouwen komt te voet en vertrekt te paard.”

Het laatste woord lijkt voorlopig aan de lezers die pleiten voor een nuchtere, afwachtende houding. “De tijd zal uitwijzen of dit een verstandige keuze was. Zoals iedereen verdient ze een tweede kans, aan haar om die te grijpen”, schrijft Patrick Vandoorne. Of zoals Florand Beukels het samenvat: “Haar nergens meer toelaten leidt tot niets en zorgt ervoor dat haar put niet gedempt kan worden. Veel succes, Stefanie.”