Oscar Onley speelde zondag lange tijd een opvallende hoofdrol op het WK in Montréal. De 23-jarige Brit schoof mee toen Mathieu van der Poel op ruim tachtig kilometer van de finish de koers openbrak en reed vervolgens kilometerslang tussen enkele van de grootste namen uit het peloton. Uiteindelijk ging bij Onley in de slotfase letterlijk het licht uit.

Van der Poel trok samen met Wout van Aert ten aanval, waarna onder anderen Onley, Primož Roglič en Quinn Simmons zich bij de beweging voegden. Niet veel later bleef er vooraan een bijzonder sterk viertal over met Van der Poel, Onley, Roglič en Simmons. Voor Onley werd het naar eigen zeggen een bijzondere ervaring.

LEES OOK: WK krijgt staartje: Topper moet seizoen abrupt beëindigen

‘Een dagje uit met wereldkampioenen’

Na afloop vatte de Brit zijn wedstrijd met een knipoog samen als “een dagje uit met wereldkampioenen”. Met Van der Poel en Roglič reed hij immers lange tijd tussen renners die al meerdere grote titels en klassementen op hun naam hebben staan. Onley hield zich opvallend goed staande. De renner van Netcompany INEOS kwam rechtstreeks uit de Vuelta a España en leek desondanks lange tijd over sterke benen te beschikken.

De kopgroep werkte goed samen en hield de achtervolgers lange tijd op afstand. Pas op ruim dertig kilometer van de aankomst werden Van der Poel, Onley, Roglič en Simmons opnieuw gegrepen door de groep met de overige favorieten.

Onley kijkt met bewondering naar Van der Poel

Daarna kwam het verschil tussen Van der Poel en Onley steeds duidelijker naar voren.

Waar de Nederlander na al het vroege werk nog over een tweede adem beschikte en uiteindelijk naar de bronzen medaille reed, was bij Onley de tank volledig leeg. “Ik moet nog uitzoeken hoe ik het licht aanhoud voor de laatste twintig kilometer van zulke wedstrijden”, analyseerde hij eerlijk.

Juist daarin zat voor de jonge Brit misschien wel de grootste les van de dag. Van der Poel had tientallen kilometers lang zelf het tempo bepaald, aanvallen geplaatst en verantwoordelijkheid genomen, maar kon in de finale alsnog meedoen voor de medailles. Onley moest uiteindelijk passen en zakte terug naar de zeventiende plaats.

Sterke rol helpt ook Pidcock

Zijn vroege aanwezigheid vooraan was voor Groot-Brittannië overigens allesbehalve waardeloos. Doordat Onley lange tijd mee zat in de gevaarlijke groep, kon Tom Pidcock achter hem de nodige energie sparen. Pidcock mengde zich daardoor in de finale nog nadrukkelijk in de strijd om de wereldtitel en eindigde uiteindelijk als zevende.

Voor Onley bleef vooral een waardevolle ervaring over. Hij bewees dat hij op een zwaar WK mee kan schuiven wanneer absolute wereldtoppers de koers vroeg openbreken. Maar hij zag tegelijkertijd van dichtbij wat hem nog ontbreekt om zo’n wedstrijd ook diep in de finale af te maken. En uitgerekend Van der Poel gaf hem daarvan zondag misschien wel het duidelijkste voorbeeld.