Maarssen is in diepe rouw na de dood van Joann (18) en Oona (17). Op de Westkanaaldijk, de plek waar de twee vriendinnen zondagavond bij een fataal auto-ongeluk het leven lieten, is een dag later een bloemenzee ontstaan. „Het is de nachtmerrie van iedere ouder.”

Mensen die naar de Westkanaaldijk komen pinken tranen weg, halen in groepjes herinneringen op en staan stil bij de tragedie die zich hier zondagavond heeft afgespeeld.

Maandagochtend is duidelijk geworden wie de slachtoffers zijn: Joann en Oona. Twee jonge Maarssense meiden die volop in het leven stonden, maar die door één klap voor altijd 17 en 18 jaar oud blijven. Gaandeweg de avond groeit de bloemenzee op de dijk langs het Amsterdam-Rijnkanaal, het gedeelte dat als fietsstraat telt. Leden van het Maarssense jongerenwerk regelen het verkeer, en begeleiden bloemenleggers naar de plek van het ongeluk.

Een speelster van OSM’75, de club waar beide meiden in het eerste vrouwenteam speelden, legt een witte bos bloemen. „Gewoon om te laten weten dat we aan ze denken, we zullen hier schouder aan schouder mee moeten dealen.’’

Dat Maarssen, en OSM in het bijzonder, in het hart is geraakt staat buiten kijf. De voetbalclub zegt diep geraakt te zijn door het overlijden van de twee spelers van de club.

Het clubhuis op Sportpark Fazantenkamp is maandag vanaf 19.00 uur geopend voor alle leden die behoefte hebben om samen te komen. Op de website van de vereniging is ook te zien dat Joann en Oona samen voetbalden in het Vrouwen 1-elftal.

In de kantine gebeurt precies hetzelfde als op de onheilsplek aan de andere kant van Maarssenbroek. Mensen huilen, steunen elkaar, en delen stuk voor stuk hetzelfde gevoel: dit is niet te bevatten.

Er zijn voor altijd twee plekken leeg in de kleedkamer

Voetbalmoeder

„Het is de nachtmerrie van iedere ouder”, zegt een bestuurslid van OSM. „We willen als club om de familie heen gaan staan.”

Volgens hem is OSM als club een familie en zijn de vaders van beide meiden ook vrijwilligers van de blauw-gelen. „,Het verlies van twee jonge leden uit onze OSM ’75-familie is niet in woorden uit te drukken. Onze gedachten gaan uit naar hun ouders, familie, vrienden, teamgenoten en iedereen die hen liefhad. Wij leven intens met hen mee in deze onvoorstelbaar moeilijke tijd.’’

https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fosm75%2Fposts%2Fpfbid02GHVsFQS2VLqYfyLawS3zFuSp7pN4LriUrXiWZBUwtmEFvGbwqAQiqqozvuyEi1JBl&show_text=true&width=500

Op de Instagrampagina van Vrouwen 1 is op video’s en foto’s te zien hoe de vrouwen onlangs nog het kampioenschap vierden. Oona scoorde in de kampioenswedstrijd.

Online staan inmiddels honderden steunbetuigingen. Een voetbalmoeder die een roos legt op de plek van het ongeluk zegt. „De meidentak van OSM is zo hecht. Zo triest dit. Er zijn voor altijd twee plekken leeg in de kleedkamer. Zo jong, nog vol dromen, dit gun je zelfs je grootste vijand niet. Ik hoorde zondag de sirenes en vreesde al: iemand krijgt straks vreselijk nieuws.’’

Zondagavond om 22.45 uur kreeg de politiemeldkamer meldingen binnen over een zeer ernstig ongeval op de Westkanaaldijk in Maarssen. Op de smalle fietsstraat tussen het spoor en het Amsterdam-Rijnkanaal mag 30 kilometer per uur worden gereden. Aan weerskanten van de weg staat een rij bomen.

Bloemen, kaarsen en persoonlijke boodschappen op de plek van het ongeval. © Mel Boas

De toegesnelde hulpdiensten troffen de auto met de twee jonge vrouwen in de berm aan de spoorkant tegen een boom aan. Beiden bleken overleden te zijn.

Bandensporen geven aan waar de auto de berm in is geschoten. De politie doet nog onderzoek naar hoe het dodelijke ongeval heeft kunnen gebeuren. Een optie is dat de bestuurster de macht over het stuur is verloren bij een bruggetje vlak voor de ongeluksplek. Dat heuveltje is een berucht punt, weet iedereen die vaak deze route tussen Maarssen en Breukelen rijdt of vice versa.

De meeste mensen die hier bloemen of knuffels leggen, zijn helemaal niet bezig met de oorzaak. Jeanette: „We krijgen deze kanjers er toch niet mee terug. Want toffe meiden waren ze.’’

Tussen het verdriet is er boosheid over allerlei speculaties op internet. Marijke, ze woont in Valkenkamp achter het spoor, is stellig: „Als je ogen ergens niet waren, kun je er ook niet over oordelen.’’