Voor Mathias Sercu (55) is het de eerste zomer zonder zijn zoon Tore, die op 22 januari op 27-jarige leeftijd overleed aan de gevolgen van kanker. In een uitgebreid interview met ‘De Zondag’ vertelt de acteur over zijn verdriet, de laatste momenten met zijn zoon en hoe hij probeert verder te gaan. “Je staat ermee op en je gaat ermee slapen.”

Sercu spreekt met ‘De Zondag’ af op Campo Santo in Gent, de begraafplaats waar zijn zoon Tore rust. Hij komt er naar eigen zeggen bijna elke dag, meestal samen met zijn vrouw Ilse. Hij wordt emotioneel wanneer hij vertelt hoe het met hem gaat. “Soms gaat het. Soms gaat het niet. Soms doe je door en kan je zelfs weer lachen, maar altijd voel je dat verdriet, dat gemis. Het cliché is waar: je staat ermee op en je gaat ermee slapen.”

Tore was vijf jaar ziek. Bij hem werd een agressieve vorm van de ziekte van Kahler vastgesteld, een vorm van kanker waarbij cellen in het beenmerg ongecontroleerd groeien. Hoewel het gezin al jaren wist dat zijn ziekte ernstig was, maakte dat het afscheid volgens Sercu niet makkelijker.

“Dan denk je dat je een beetje voorbereid zult zijn op wat komt, maar dat ben je niet. Je bent nooit voorbereid op de dood van je kind”, zegt hij. Praten over zijn verdriet helpt hem. Ook haalt hij veel kracht uit de manier waarop Tore zelf met zijn ziekte omging. “Dat moeten wij nu ook leren: het aanvaarden. Anders zak je weg in kwaadheid. Tore was zó’n wijze gast.”

Samen tot het einde

De laatste weken van Tores leven waren zwaar. Op 9 januari volgde een scan met slecht nieuws, enkele dagen later kreeg hij een zware epileptische aanval en belandde hij op intensieve zorgen. Op 22 januari overleed hij. “We waren erbij toen hij stierf. Dat verliep sereen en liefdevol”, vertelt Sercu. “Alles wat moest gezegd worden, is gezegd. Dat biedt het meeste troost. We hoeven geen spijt te hebben dat we iets niet hebben gezegd.”

Ondanks het enorme verdriet is Sercu dankbaar voor de extra jaren die Tore na zijn diagnose nog kreeg. “Ik ben ongelooflijk fier op die gast”, zegt hij. Toch blijft het gemis overal aanwezig. “Ik mis hem zo hard. Ik mis de kleine, banale dingen. Het verdriet is onmetelijk groot.”

Bitterheid voelt Sercu naar eigen zeggen niet. Hij probeert vast te houden aan de mooie momenten die het gezin samen heeft gehad. “De gruwel die wij hebben meegemaakt, hebben we op de meest schone manier doorstaan. We zijn niets uit de weg gegaan. We hebben gezegd hoe graag we elkaar zien, we hebben liedjes gespeeld en we hebben zelfs banale ruzies gemaakt.”

De afgelopen jaren waren voor hem dan ook tegelijk de zwaarste en de mooiste uit zijn leven. “De intensiteit van onze liefde voor elkaar: dat was van een ongeziene schoonheid. Wij zijn zo dicht bij elkaar gekomen. Maar natuurlijk ben ik ook nog nooit zo bang en verdrietig geweest. De twee hielden elkaar in balans.”