Zegt Lucien Van Impe: “Als er morgen een nieuwe Belg komt die de Tour wint, gaan ze mij rap vergeten zijn.” Maar op die nieuwe Belg wachten we nu al een halve eeuw. Zo lang is het geleden dat Lucien Van Impe (79), als laatste landgenoot, de Tour won. Dat is ‘Nieuwsblad’ nog lang niet vergeten. “Evenepoel mijn opvolger? Ik denk het niet. Als je het niet hebt, heb je het niet.”

Zes keer wordt hij om een handtekening gevraagd. Driemaal moet hij een boek signeren. En twee keer krijgt de fotograaf van Nieuwsblad tijdens het interview een smartphone in zijn handen geduwd met de vraag of hij geen ‘selfie’ van de betrokkene met Lucien Van Impe wil maken. “Want gij gaat dat beter kunnen.” Een uurtje in café Octopus, uitgebaat door broer Raymond Van Impe, volstaat om te weten dat er in Erpe-Mere de laatste vijftig jaar veel mag veranderd zijn, één ding is dat duidelijk niet. Hier wordt Lucien Van Impe, hooguit wat grijzer en voller dan vijftig jaar geleden, nog steeds aanbeden alsof het 18 juli 1976 is.

Aan iemand die op 20 oktober van dit jaar tachtig wordt, past maar één openingsvraag: hoe gaat het ermee?

“Goed. Hout vasthouden. Zes, zeven jaar geleden heb ik goed gesukkeld. Twee hartinfarcten, dat was niet niks. Maar da’s oud worden, zeker? En ik ben er gelukkig goed van hersteld. Als ik eens rond mij kijk, ga je mij niet horen klagen. Deze week nog. Ze plannen een groot feest in Erpe-Mere voor de vijftigste verjaardag van mijn Tourzege en hadden graag dat Zoetemelk erbij geweest was. Maar dan hoor ik dat hij gevallen is en zich niet te best voelt. Tja, en hij is niet de enige. De meesten zijn niet meer zo gezond als ik. De ene loopt kwikkel, de andere is geopereerd. Spijtig.”

Confronterend?

“Het is soms verschieten, ja. Bij de dertigste verjaardag van mijn Tourzege, twintig jaar geleden, was er een groot evenement in Sint-Niklaas. Iedereen was daar toen. Zeven wereldkampioenen, vijf rondewinnaars, de ene na de andere grote naam. Gimondi, Moser, Merckx, Zoetemelk… Dat zou vandaag gewoon niet meer kunnen. Poulidor, Gimondi: allebei al gestorven. Zelfs van mijn eigen ploeg van ’76 is de helft er niet meer. Soms krijg ik er bericht van. Weer eentje overleden. Dan ga je naar de leeftijd kijken: 76, 77, 78. Dat is jonger dan ik.”

De vaststelling is vooral: wie had in 1976 kunnen denken dat je een halve eeuw later nog altijd de laatste Belg bent die de Tour gewonnen heeft?

“Ik niet. Pas op: ik had wel gedacht dat het even kon duren. Toen Merckx in ’69 zijn eerste Tour won, was het ook dertig jaar geleden dat een Belg nog de beste was geweest in de Ronde van Frankrijk. Eigenlijk, sinds 1939, dat is bijna negentig jaar, zijn er twee Belgen die de Tour gewonnen hebben: Eddy en ik. Zo evident is het dus niet. Terwijl we toch veel goede coureurs hebben gehad. Raar, hè?”

Het maakt je Tourwinst elk jaar nog een tikje indrukwekkender.

“Och, ik maak me geen illusies. Als er morgen een nieuwe Belg komt die de Tour wint, ga ik rap vergeten zijn. En eerlijk: ik zou het graag nog meemaken. Niet de voorbije twee jaar. Toen iedereen begon te roepen dat Evenepoel de Tour kon winnen, heb ik stiekem gedacht: het is niet waar, hè, laat het nu maar eerst vijftig jaar worden. Maar vijftig is ook wel genoeg. Van mij mag hij hem dit jaar al winnen. Mijn jubileum is op 18 juli, de Tour eindigt dit jaar pas op 26 juli. Ik heb het mijne dan gehad.”

“Remco Evenepoel is een heel goede klassieke coureur, maar geen ronderenner. Dan geef ik een andere Belg meer kans om mij op te volgen. Jarno Widar”

Lucien Van Impe

Tourwinnaar in 1976

Geloof je dat het kan?

(laconiek) “Neen. Het zou een mirakel zijn. Weet je wat het probleem van Evenepoel is? Hij is een heel goede klassieke coureur, maar geen ronderenner. En een goede klassieke coureur kan op een goede dag wel eens de Ronde van Spanje winnen. Dat is nog gebeurd: Freddy Maertens, Laurent Jalabert, Sean Kelly. Maar de Tour is een ander paar mouwen. Die is zo lastig, zo zwaar, en je moet alle dagen goed zijn. Bij het minste dat je iets mankeert, sta je op minuten. Je recuperatievermogen moet 100 procent zijn. Is het 98 procent? Dan kan je in het beste geval tweede worden. 95 procent? Dan word je misschien derde. Dat is waar Evenepoel tekortschiet. Als je het niet hebt, heb je het niet. Dan geef ik een andere Belg meer kans om mij op te volgen. Jarno Widar. Die was vorig jaar in de Ronde van de Toekomst niet slechter dan Seixas. Als die er zelf in gelooft, kan die heel ver geraken.”

Je volgt het duidelijk nog goed.

“Als de mensen mij zien, beginnen ze altijd over de koers. Ik zou het een affront vinden als ik niet meer kon meeklappen. Maar nog over Evenepoel. Het is niet omdat ik mijn gedacht zeg dat hij geen goede coureur is. Maar hij zou beter voor etappes en de groene trui gaan. Zich nog eens kapotrijden om in het beste geval derde te worden: ik zou het dus niet doen.”

Om te illustreren hoezeer het wielrennen veranderd is, jij won de Tour in een tijdperk waarin men dacht dat het voor renners nog heel ongezond was om water te drinken.

“Dat was dus echt zo. Ik heb jarenlang amper water durven te drinken tijdens de Tour. Je kon daar kolieken van krijgen, zeiden ze, of iets aan je maag. Als ik een bidon aanpakte, dat was één klein slokje en voor de rest sproeide je een klein beetje in je gezicht. Zelfs dan was ik al bang dat ik aan het misdoen was. Ik heb soms zo’n verschrikkelijke dorst gehad, ge kunt u dat niet voorstellen. Ik weet hoe lekker water is. En het strafste is: als ze vandaag tien kilometer niet drinken, dan hebben ze krampen. Ik heb nooit krampen gehad.”

Andere tijden.

(op dreef) “Of eten! Vandaag steek je als coureur uw armen in de lucht en er staat vijftig man gereed om te geven wat je wil. Tegenwoordig eten ze pannenkoeken. Had ik dat vijftig jaar geleden gezegd, ze hadden eens gekeken: gij zijt zot, zeker? Het enige wat wij mochten eten was Frans brood en pain d’épices. Peperkoek. Vandaag hebben ze hun eigen koffiemachine. Wij mochten zelfs dat niet drinken. Ik ben in de Tour soms om zes uur opgestaan, voor iedereen, om toch maar een goei tas koffie te kunnen drinken. Dan stond de sportdirecteur al aan de deur: ‘Thee, hè, géén koffie.’ Waarom? In de finale kregen we soms een bidon met cafeïne in. Dat was opwekkend. Maar als je te veel koffie dronk, hadden ze schrik dat dat geen effect meer had.”

• 1 / 2Lucien Van Impe tijdens de veertiende etappe van de Tour 1976, de dag waarop hij de gele trui zou veroveren. © BELGA/AFP
• 2 / 2Van Impe zou het geel behouden tot in Parijs en zo de Tour winnen. © BELGA