Dziedzictwo, odc. 1079: Nana i Poyraz spotykają się w tajemnicy!

„Dziedzictwo” Odc. 1079 – streszczenie
Pelin leży na szpitalnym łóżku, oparta o poduszki. Jasna, sterylna sala tonie w miękkim świetle lamp, a ciszę przerywa jedynie ciche piknięcie aparatury. W dłoniach trzyma bukiet kwiatów — świeże, starannie dobrane, w jej ulubionych kolorach. Przysuwa je do twarzy i z zamkniętymi oczami wciąga zapach, jakby chciała nim wypełnić całą pustkę, która narosła w jej wnętrzu.

Drzwi uchylają się bezszelestnie. Do sali wchodzi Cansel.

ad
— Jak się masz, kochana? — pyta łagodnie, podchodząc bliżej łóżka.

— Cudownie. Naprawdę cudownie — odpowiada Pelin z uśmiechem, unosząc bukiet jeszcze wyżej. — Wszystko układa się idealnie. Spójrz, Poyraz przyniósł moje ulubione kwiaty. Nie zapomniał o moich urodzinach. Wiedziałam, że będzie pamiętał.

Nie zapomniał, bo ja mu o nich przypomniałam… — wzdycha w myślach Cansel, czując narastający niepokój.

Przez chwilę Pelin jeszcze się uśmiecha, lecz nagle jej twarz tężeje, a spojrzenie mętnieje.

— Ale szybko wyszedł — dodaje chłodno. — Pewnie bał się, że żona zrobi mu scenę. — Zaciska palce na łodygach. — Jeśli on nie przyjdzie do mnie, to ja pójdę do jego domu.

— Pelin, proszę… — Cansel natychmiast reaguje, kładąc dłoń na poręczy łóżka. — Jeszcze nie doszłaś do siebie. Rana jest świeża, lekarze wyraźnie mówili, że musisz odpoczywać.

— Lekarz powiedział coś zupełnie innego — odpowiada Pelin z wyraźnym ożywieniem. — Dostałam dobre wieści. Jeśli wyniki będą w porządku, wypiszą mnie jeszcze dziś.

— Co… co masz na myśli? — Cansel robi wielkie oczy, starając się ukryć panikę.

— Wrócę do domu. Będę brała leki i odpoczywała u siebie — mówi Pelin z satysfakcją, jakby właśnie wygrała ważną bitwę.

— To… to wspaniale — Cansel uśmiecha się blado, z wysiłkiem. — Naprawdę się cieszę, kochanie. Teraz zostawię cię na chwilę. Muszę coś załatwić. Porozmawiamy, kiedy wyniki będą gotowe.

ad
Odwraca się szybko i wychodzi z sali. Na korytarzu zatrzymuje się gwałtownie, opierając dłoń o ścianę. Jej twarz, jeszcze przed chwilą spokojna, teraz zdradza głębokie zmartwienie.

— Co ja mam zrobić? — szepcze do siebie. — Jeśli Pelin wróci do domu i zobaczy Poyraza z Naną, wpadnie w szał. Muszę ją tu zatrzymać. Za wszelką cenę.

Zaczyna nerwowo chodzić wzdłuż korytarza, aż nagle jej wzrok zatrzymuje się na tabliczce przy drzwiach jednego z gabinetów. Białe tło, czerwone litery:

PSYCHIATRA
GÜLSEVİ ATACAN

Na ustach Cansel pojawia się powolny, wyrachowany uśmiech.

— Oczywiście… — mruczy. — Przecież nawet jej brat twierdził, że Pelin jest niestabilna. Biedna dziewczyna, tyle przeszła… Najlepiej będzie, jeśli porozmawiam z jej lekarzem.

Poprawia płaszcz, unosi głowę i z udawaną troską rusza w stronę gabinetu, już układając w myślach kolejną intrygę.

Pelin nie zamierza oddać Poyraza Nanie!

Zazdrosna kobieta przygotuje wyjątkowo przebiegły plan. Posunie się do oszustwa, które może zagrozić szczęściu zakochanych.

Sprawdź, co wymyśli Pelin »


Drzwi gabinetu otwierają się niemal bezszelestnie. Cansel ostrożnie przekracza próg, zamyka je za sobą i podchodzi do biurka, za którym siedzi lekarz przeglądający dokumentację. Na jej twarzy maluje się troska, niemal wzorowo odegrana.

— Dzień dobry, panie doktorze — zaczyna miękkim, pełnym przejęcia głosem. — Jestem bardzo bliską osobą Pelin Ozgüçlü. Wiem, że wspominał pan o możliwości jej wypisu jeszcze dziś… ale szczerze mówiąc, bardzo się martwię.

Lekarz odkłada kartkę i spogląda na nią uważnie.

— Co dokładnie panią niepokoi?

Cansel bierze głęboki oddech, jakby zbierała się na odwagę.

— Pelin przechodzi przez niezwykle trudny czas. Śmierć ojca kompletnie ją zdruzgotała. Po tamtym wydarzeniu zaczęła przyjmować leki… a potem przyszła kolejna trauma. — Jej głos lekko się łamie. — Została postrzelona przez własnego brata. To dla niej niewyobrażalne przeżycie. Ma bardzo kruche nerwy, a ostatnio… przestała brać leki.

— Według naszych obserwacji jej aktualny stan psychiczny jest stabilny — odpowiada spokojnie lekarz.

— Właśnie na tym polega problem. — Cansel pochyla się nieco do przodu, jakby chciała podkreślić wagę słów. — Z nią tak zawsze było. Jednego dnia promienieje szczęściem, a drugiego zapada się w sobie, pogrąża w rozpaczy. Czasami mówi rzeczy, które mnie przerażają… że zrobi sobie krzywdę. Nie wiedziałam, do kogo się zwrócić.

Lekarz marszczy brwi, wyraźnie poruszony.

— Takich sygnałów nie wolno bagatelizować — mówi poważnie. — Skonsultuję się z psychiatrą prowadzącą. Bez jej jednoznacznej opinii nie możemy podjąć decyzji o wypisie.

Na twarzy Cansel pojawia się wyraz ulgi.

— Bardzo panu dziękuję — mówi cicho. Odwraca się w stronę drzwi, lecz po chwili zatrzymuje się i spogląda jeszcze raz na lekarza. — Panie doktorze… czy ta rozmowa może pozostać między nami? Pelin bardzo by się zdenerwowała, gdyby się o tym dowiedziała.

— Oczywiście — zapewnia lekarz. — Zachowamy pełną dyskrecję.

Cansel wychodzi z gabinetu lekkim krokiem. Gdy tylko drzwi zamykają się za nią, na jej ustach pojawia się cień triumfalnego uśmiechu.

Sprawa załatwiona — myśli z satysfakcją. — Psychiatra szybko zorientuje się, że z Pelin „nie wszystko jest w porządku”.


Poyraz, w tajemnicy przed matką, zabiera Nanę na wzgórze górujące nad miastem. Powietrze jest chłodne, wilgotne od mgły, a panorama w dole rozpływa się w szarościach. Silnik cichnie, zapada cisza, przerywana jedynie odległym szumem miasta.

Nana wysiada z auta i obejmuje się ramionami, jakby próbowała ukoić niepokój.

— Czy ty kompletnie oszalałeś? — pyta, patrząc na niego z mieszaniną gniewu i lęku.

Poyraz zamyka drzwi, obchodzi samochód i staje przed nią. Ma na sobie ciemną kurtkę, twarz zarośniętą kilkudniowym zarostem, a oczy poważne, niemal dzikie od emocji. Jego głos jest niski, stanowczy.

— Tak. Jestem szalony. — Robi krok w jej stronę, a Nana instynktownie cofa się, aż opiera się o maskę auta. — Szaleję za tobą.

— Obiecaliśmy mamie, że będziemy przestrzegać zasad — odpowiada drżącym głosem. — Okłamaliśmy ją. Źle się z tym czuję. Powinniśmy wrócić.

Poyraz opiera dłonie po obu stronach jej ciała, zamykając ją między sobą a chłodnym metalem maski. Nie dotyka jej nachalnie, ale jego bliskość sprawia, że Nana wstrzymuje oddech.

— Jest jedna rzecz, której nie rozumiesz — mówi cicho, patrząc jej prosto w oczy. — Gdybym dziś cię tu nie przywiózł… oszalałbym do końca. Wiesz, co się ze mną dzieje, kiedy śpisz w innym pokoju? Kiedy nie mogę nawet dotknąć twojej dłoni?

Nana prostuje się nagle, jakby uderzyła ją bolesna myśl.

— A pamiętasz, co mówiłeś na początku? — pyta ostro. — Że nie byłbyś ze mną, nawet gdybym była ostatnią kobietą na świecie.

Na twarzy Poyraza pojawia się cień bólu.

— Mówiłem to, bo zostałaś mi powierzona — przyznaje. — Bo bałem się spojrzeć na ciebie inaczej. A potem… — zawiesza głos. — Przy grobie żony wujka Tekina… Tego dnia zrozumiałem, że jesteś kobietą, z którą chcę przeżyć całe życie.

— A jednak milczałeś. — Nana patrzy na niego szeroko otwartymi oczami.

— Bo bałem się, że jeśli ci to powiem, odejdziesz. — Uśmiecha się krótko, gorzko. — Ale kiedy powiedziałaś, że odchodzisz… nie miałem już wyboru. Dlatego napisałem list.

— Więc… — Nana przełyka ślinę. — Ten list był prawdziwy?

Poyraz podchodzi bliżej i delikatnie ujmuje jej dłonie. Jego dotyk jest ciepły, pewny.

— A ty? — pyta cicho. — Kiedy zrozumiałaś?

Nana spuszcza wzrok, a potem znów na niego patrzy.

— Walczyłam z sercem tak samo jak ty. Myślałam, że jesteś przy nas z litości. Wmawiałam sobie, że to wstyd coś do ciebie czuć. — Jej głos łamie się. — A potem… kiedy pomyślałam, że cię straciłam. Kiedy zostałeś postrzelony… wtedy przestałam uciekać. Zrozumiałam, że cię kocham.

Poyraz nachyla się, aż ich czoła delikatnie się stykają. Oddychają tym samym powietrzem, a świat wokół nich zdaje się znikać.

— Straciliśmy zbyt wiele czasu — szepcze. — Było tyle przeszkód, ale teraz cię znalazłem. I tylko śmierć może nas rozdzielić.

Zamykają oczy. W tej jednej chwili, na wzgórzu skąpanym w ciszy i mgle, wszystko inne przestaje mieć znaczenie.


Cennet zdaje sobie sprawę, że Poyraz i Nana ją oszukali. Tymczasem, tego samego wieczoru, Turgut zjawia się w szpitalu. Wie, że tylko on może pomóc swojej ciężko chorej siostrze — jej rzadko występująca grupa krwi 0 Rh– sprawia, że każda minuta jest na wagę życia. Wypełniony niepokojem i poczuciem obowiązku, przekracza próg placówki, nie zdając sobie sprawy, że to właśnie tam czeka na niego pułapka.

Drogę zastępują mu Kara i Sinan. Nie ma ucieczki. W jednej chwili wszystko się kończy. Sinan podchodzi bliżej, patrzy Turgutowi prosto w oczy i bez wahania zakłada kajdanki na jego nadgarstki.

Zmarły brat Sinana naprawdę żyje!

Przez lata wszyscy wierzyli, że Baris utonął. Prawda o jego zaginięciu jest jednak znacznie bardziej szokująca.

Poznaj tajemnicę Barisa »
Powyższy tekst stanowi autorskie streszczenie i interpretację wydarzeń z serialu Emanet. Inspiracją do jego stworzenia były filmy Emanet 784. Bölüm i Emanet 785. Bölüm dostępne na oficjalnym kanale serialu w serwisie YouTube. W artykule zamieszczono również zrzuty ekranu pochodzące z tych odcinków, które zostały użyte wyłącznie w celach informacyjnych i ilustracyjnych. Wszystkie prawa do postaci, fabuły i materiału źródłowego należą do ich prawowitych właścicieli.

Related Posts

SCHANDAAL IN DEN HAAG! HET KABINET TRAPT DE TWEEDE KAMER KEIHARD OP ZIJN TEEN! Het is een politieke aardbeving die elk democratisch hart sneller doet kloppen! Kamervragen…

Jason Bhugwandass (28) is niet meer. Hij werd bekend door zijn strijd tegen misstanden in de gesloten jeugdzorg. Met zijn rapport Eenzaam Gesloten bracht hij als ervaringsdeskundige…

Het Europees kampioenschap veldrijden in Zeddam blijft de gemoederen beroeren, ook bijna twee weken na de bijzonder omstreden finale bij de vrouwen. Marie Schreiber leek op zaterdag…

De terugkeer van Ceylin Alvarado in het veld is niet helemaal verlopen zoals gehoopt. De Nederlandse kampioene eindigde zaterdag als derde in Lokeren, maar kwam onderweg hard…

De terυgkeer vaп Ceyliп Alvarado iп het veld is пiet helemaal verlopeп zoals gehoopt. De Nederlaпdse kampioeпe eiпdigde zaterdag als derde iп Lokereп, maar kwam oпderweg hard…

Ceyliп del Carmeп Alvarado maakt zaterdag haar reпtree iп het veldrijdeп. De Nederlaпdse kampioeпe moest de afgelopeп wekeп пoodgedwoпgeп vaпaf de zijlijп toekijkeп пa haar val op…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You cannot copy content of this page