Cihap zat in zijn kantoor, voorovergebogen over zijn laptop. Het felle schermlicht weerkaatste in zijn vermoeide ogen. Hij was al een paar minuten bezig met foto’s maken, zonder naar de camerabeelden op de monitor te kijken.

Op het scherm zag hij Hacer alleen in een crèmekleurig bad zitten in het huis dat hij voor haar had gehuurd. Ze hield haar telefoon in haar handen, verdiept in gedachten en duidelijk overweldigd door de recente gebeurtenissen. Cihaps blik bleef onwillekeurig op haar gezicht rusten. Zelfs van een afstand kon hij het verdriet in haar blik zien.

Hij stak zijn hand uit alsof hij het scherm wilde aanraken.

Plotseling vloog de kantoordeur open.

“Papa Cihap! Snel!” schreeuwde Gulsum, terwijl ze met een angstige blik naar binnen stormde. “Papa Mukadder is flauwgevallen in Fadime’s armen!”

Cihap sprong onmiddellijk overeind.

“Wat?!”

De stoel schoof met een ruk over de vloer. De man sloot zelfs zijn laptop. Hij rende in een rap tempo het kantoor uit en liet de deur achter zich openstaan.

Gulssum bleef alleen achter.

Ze stond even stil, waarna haar blik onwillekeurig naar het computerscherm dwaalde. Ze fronste en liep er voorzichtig naartoe.

“Papa Hapcer?…” fluisterde ze verbaasd.

Ze boog zich over het bureau en kneep haar ogen samen.

Op de monitor zag ze duidelijk de woonkamer van een modern huis. De camera draaide rond het ruime, lichte interieur – de marmeren vloer, de elegante meubels en Hapcer die in het midden zat.

Gulssum legde haar hand op haar voet.

“Het is echt een p…”, fluisterde ze ongelovig. “Papa Cihap, die haar in de gaten houdt?”

Haar gezicht werd bleek.

---

Hapcer stofzuigde de woonkamer en probeerde zich op haar werk te concentreren. Het geluid van de stofzuiger weerkaatste tegen de hoge muren van de Een schemerig verlicht huis.

Na een paar minuten zette ze het apparaat uit en drukte haar hand tegen haar onderrug. Ze trok een grimas.

“Het wordt steeds moeilijker…” mompelde ze binnensmonds.

De uitputting eiste zijn tol, maar ze kon het zich niet veroorloven om te rusten.

Op dat moment ging de deurbel.

Hacer legde de stofzuiger neer en liep naar de ingang. Toen ze de deur opendeed, verstijfde ze.

Beyza stond in de deuropening.

Haar gezicht was opgezwollen, haar ogen fonkelden van woede en haar handen klemden zich vast aan de riem van haar tas.

“Wat doe je hier?” vroeg Hacer, scherper dan ze bedoeld had. “Was het gesprek van gisteren genoeg voor je?” “Wat wil je nog meer van me?”

Beyza stapte zwijgend de drempel over. Ze liep snel langs haar heen en wierp een blik op het interieur.

Haar blik gleed over de elegante woonkamer, de hoge plafonds en het moderne meubilair.

Toen draaide ze zich naar Hapcer.

“Ik wil mijn man terug, jij schaamteloze minnares!” flapte ze eruit. “Je bent een leugenaar! Ik kwam naar je toe met een kind in mijn armen. Ik vroeg je alleen om eten. Je zwoer dat het over was tussen jou en Cihap. Je hebt me bedrogen!”

Hapcer keek haar verbijsterd aan.

“Beyza… waar heb je het over? Ik snap er echt helemaal niets van.”

Beyza lachte kort en bitter.

“Begrijp je het dan niet?” “Dus hier verstop je je?” sneerde ze. “Hier heb je je geheime liefdesnestje gemaakt.”

Haucer kwam abrupt dichterbij.

“Ben je nou helemaal gek van jaloezie!” riep ze uit. “Ik werk hier als schoonmaakster! Je hebt geen recht om zomaar mijn werkplek binnen te stormen en een scène te schoppen! Wil je soms dat ik eruit word gegooid?”

Beyza lachte nog harder, spottend.

“Maak je geen zorgen. Je baas heeft een zwak voor je.” Je hoeft maar een paar tranen te laten, en hij zal je troosten.”

Hapcer voelde het bloed naar haar hoofd stijgen.

“Ga weg!” schreeuwde ze, wijzend naar de open deur. “Ik laat je niet zo verslappen!”

“Hou op me voor schut te zetten!” siste Beyza. “Ik weet dat Cihap ook jouw huis heeft gestolen!”

Hapcer stond versteend.

“Wat?…”

Even keek ze haar aan alsof ze de woorden die ze hoorde niet kon bevatten.

“Ben je nog steeds verbaasd?” zei Beyza minachtend. “Je hebt echt geen greintje schaamte.” “Je hebt ermee ingestemd om zijn geliefde te worden.”

Hacer wuifde met haar hand, klaar om haar een klap te geven, maar hield zich op het laatste moment in. Haar hand trilde van woede.

“Mijn geduld raakt op, Beyza,” zei ze met een ijzige stem. “Ik begrijp dat je net bent bevallen en alles serieuzer neemt, maar ik laat me niet beledigen.” Wie je dat ook verteld heeft, heeft gelogen. Ik werk eerlijk en ik laat mijn eer niet vertrappen!

Beyza keek haar even zwijgend aan.

“Oké,” zei ze uiteindelijk kalm. “Vertel me dan de naam van je baas.”

Hacer aarzelde.

“Ik weet het niet. Ik heb het nooit gevraagd. Ik heb hem zelfs gezien.”

“En wie heeft je aan deze baan geholpen?”

“Mijn schoonzus.”

Beyza lachte met een wrange voldoening.

“Precies. Je schoonzus. Ik hoop dat je het nu een beetje begrijpt.” “Ze hebben je bedrogen.”

Ze deed een stap dichterbij en voegde er zachtjes aan toe:

“Ik weet zeker dat je ook weet dat Cihap… pardon, je ‘baas’… je via de camera’s in de gaten houdt.”

Hapcer werd bleek.

“Wat?!”

“Oh… dus je wist het echt wel.” Beyza schudde haar hoofd met ironische sympathie. “Gefeliciteerd. Je hebt een bewonderaar die elke beweging van je in de gaten houdt.”

Hapcer keek instinctief op.

Pas nu zag ze de kleine camera die hoog in de hoek van de woonkamer verstopt zat.

Ser