René Verschuur, de vader van de bij de tramaanslag omgekomen Roos Verschuur, is overleden. Verschuur werd het gezicht van de nabestaanden van het drama van 18 maart 2019, toen Gökmen Tanis in een tram op het 24 Oktoberplein in Utrecht vier mensen doodschoot. Tijdens de zitting schold Verschuur dader Tanis uit voor ‘varken’.

Verschuur werd een prominent gezicht in de nasleep van het drama. Hij is de man die op 1 juli 2019 tijdens een zitting tegen Tanis zich op een gegeven moment niet meer kon beheersen. Toen de zich zeer vervelend en gestoord gedragende Tanis iets tegen de rechter wilde roepen, snoerde Verschuur hem met een krachtig „Lafaard, je bent een varken’’ de mond.

Verschuur was na het drama met enige regelmaat te zien in talkshows. Hij zette zich er voor in dat de overheid zou erkennen dat de moordpartij voorkomen had kunnen worden. Tanis had gezien zijn gedrag allang vast moeten zitten. Uiteindelijk kreeg Verschuur zijn erkenning. De vader van Roos worstelde daarnaast lang met het vreselijke toeval dat zijn dochter net die fatale dag de tram een keer had genomen.

Slachtofferadvocaat Sébas Diekstra, die de vader van Roos tijdens de rechtszaak tegen Tanis bijstond, deelt op Instagram een eerbetoon aan Verschuur die een natuurlijk dood is gestorven. Hij is 61 jaar geworden.

‘René leerde ik kennen onder de meest onvoorstelbare omstandigheden, kort nadat zijn dochter Roos om het leven was gebracht bij de tramaanslag in Utrecht’, schrijft Diekstra onder meer. ‘Als slachtofferadvocaat ontmoet je veel mensen op de moeilijkste momenten van hun leven. Maar heel soms is er iemand die een blijvende plek in je hart krijgt. René was zo iemand.’

‘Het strafproces was voor René een zware strijd. Daarna bleef hij zich inzetten voor iets wat voor hem minstens zo belangrijk was: erkenning dat de aanslag mogelijk voorkomen had kunnen worden en dat de overheid daar eerlijk over zou zijn’.

‘Ik weet hoeveel het voor René betekende dat de toenmalige minister van Justitie en Veiligheid, Dilan Yeşilgöz, hem daarin met oprechte aandacht tegemoet trad. Haar omhelzing en zichtbare emotie voelden voor René als de erkenning waar hij zo lang naar had gezocht. Dat gaf hem rust.’

‘Ik zal René herinneren als een warme, eerlijke en moedige man, met een groot hart en een onvoorwaardelijke liefde voor zijn dochter Roos.’