Dziedzictwo odc. 1037: Poyraz myśli, że Mert jest zdrajcą!

„Dziedzictwo” Odc. 1037 – streszczenie
Aynur siedzi naprzeciw Kary w komisariacie, nerwowo ściskając pasek swojej torebki. Widać, że zebrała się na odwagę.

— Myślę, że pan Sinan został oszukany — mówi w końcu, cicho, jakby bała się, że wypowiada na głos coś niebezpiecznego. — Ale… nie wiem, co powinnam zrobić.

ad
Kara, oparta swobodnie o krzesło, obraca w palcach długopis. Jej wzrok staje się przenikliwy.
— Zwabisz ich w pułapkę — odpowiada spokojnie, jakby właśnie rozwiązywała prostą łamigłówkę.

— W pułapkę? Ale… jak? — Aynur prostuje się niepewnie.

— W jakim szpitalu pracuje ten lekarz, Gokhan? — pyta Kara, zerkając w notatki.
— W Safaklar.

Kara sięga po telefon służbowy, odblokowuje go i podaje Aynur.

— Napiszesz do niego z tego numeru. Jeśli odpowie, będziemy mieli dowód na to, że brał w tym udział.

— Ale co mam mu napisać? — dopytuje z wahaniem Aynur, biorąc telefon z drżącą ręką.

— Niech myśli, że pisze Ezgi. Coś prostego, na przykład: „Gokhanie, to ja. Mój telefon się zepsuł, piszę z innego numeru.”

— Ona nie mówi do niego „panie Gokhanie”. Mają dość luźną, przyjacielską relację — wyjaśnia Aynur.

— Tym lepiej — kiwa głową Kara. — Napisz tak, jak Ezgi by napisała. Wspomnij, że boisz się, iż ktoś może zorientować się, że wyniki badań są sfałszowane. Że nie daje ci to spokoju.

Aynur kiwa głową, powoli składając zdania w myślach.
— I że próba samobójcza była tylko grą… Tak, to też dodam.

ad
Zaczyna stukać w ekran. Po chwili cicho czyta gotową wiadomość:

— „Gokhanie, tu Ezgi. Mój telefon się zepsuł, dlatego piszę z innego numeru. Nikt się nie zorientuje, że wyniki są fałszywe, prawda? Mówiłeś, że wszystko jest załatwione, ale nie mogę przestać o tym myśleć. Boję się, że Sinan zacznie coś podejrzewać… A przecież ta próba samobójcza to była tylko gra.”

Na moment zawiesza palec nad ekranem, po czym naciska zieloną strzałkę. Wiadomość zostaje wysłana.

Kara przygląda się jej z lekkim uśmiechem.

— Jeśli jest winny, odpowie. I to tak, jak się spodziewamy. Dziś wszystko może się wyjaśnić.

Cisza ciąży w powietrzu. Mijają sekundy. Minuta.

A potem ekran telefonu rozświetla się. Wiadomość przyszła.

Aynur wstrzymuje oddech i odczytuje treść. Gdy kończy, jej twarz blednie.

— „Nie wiem, kim jesteś. Nie rozumiem, o czym mówisz. Jeśli dalej będziesz rzucać te absurdalne oskarżenia, ustalę, kim jesteś, i zgłoszę to.”

Jej ręce zaczynają lekko drżeć. Spojrzenie wędruje w stronę Kary.

— Jak to możliwe? Skąd wiedział, że to nie Ezgi?

Kara mruży oczy, a w jej spojrzeniu pojawia się cień podejrzenia.

ad
— Może ktoś nas ubiegł. Może Gokhan wiedział, że Ezgi nie mogła napisać wiadomości… albo ktoś go ostrzegł. Ale nie martw się, Aynur. Teraz dopiero zaczęła się gra. I my też potrafimy grać ostro.

Akcja przenosi się na malownicze wybrzeże. Morze uderza spokojnie o brzeg, ale atmosfera między Ezgi, Isil i Gokhanem jest daleka od sielanki.

— Spójrz tylko, co się wydarzyło, kiedy już mieliśmy świętować sukces — mówi z rozdrażnieniem Isil, splatając ramiona na piersi. — Wszystko miało być dopięte na ostatni guzik.

— Jak się zorientowałaś, że to Aynur wysłała tę wiadomość? — pyta Gokhan, spoglądając badawczo na Ezgi.

Dziewczyna mruży oczy i zaciśniętą pięścią ociera pot z czoła.

— Ostatnio zbyt często kręciła się przy moim telefonie — mówi twardo. — Była zbyt uprzejma. Zaczęłam ją obserwować i wtedy zrozumiałam. Nie jest tak głupia, jak myśleliśmy.

— Jeśli coś podejrzewa, nie odpuści — dodaje Isil ponuro. — Znam ten typ kobiet. Milczące, cierpliwe… ale niebezpieczne, gdy poczują zapach prawdy. Musimy działać, zanim będzie za późno.

— Ta wiejska głupia dziewucha naprawdę myśli, że może grać w tę grę? — wybucha Ezgi z pogardą. — Dlatego wróciła do domu. Bo nie może się oprzeć Sinanowi. Myśli, że jeszcze może go odzyskać!

ad
— Nie podoba mi się to wszystko — wtrąca się Gokhan, marszcząc brwi. — Mówisz, że to załatwisz, ale ona już zrobiła pierwszy krok. Jeśli miała odwagę napisać do mnie, może pójść dalej. Może mnie zgłosić. Ty ryzykujesz reputacją, Ezgi, ale ja mogę stracić wszystko. Dyplom, prawo do zawodu, życie, które budowałem przez lata.

— Do diabła! — syczy Ezgi, zaciskając zęby. — Gdzie Sinan znalazł tę wieśniaczkę? Pokojówka! I ona myśli, że może nas szantażować?

— Spokój! — ucina Isil chłodno. — Nikt nas nie pokona, nie teraz. Aynur zagrała swoją najmocniejszą kartę — i nie wygrała. Nie ma żadnych dowodów, tylko domysły. A to za mało, żeby coś nam zrobić.

Gokhan zerka dyskretnie na zegarek.

— Mimo wszystko miejcie ją na oku. Jeśli stracicie czujność, obie możecie pociągnąć mnie za sobą na dno. Ja już się stąd zbieram. Lepiej, żeby nikt nas nie widział razem.

Odchodzi szybkim krokiem, znikając między zaparkowanymi samochodami. Na chwilę zapada cisza.

Ezgi spogląda na Isil z niepokojem.

— Ciociu Isil… nie zostały nam już żadne słabe punkty, prawda?

Isil milczy przez moment, jakby rozważała coś w głowie, po czym mówi spokojnie:

— Nie, kochanie. Aynur może najwyżej zasugerować coś Sinanowi. Ale bez dowodów to tylko słowa. A słowom nie wierzy się tak łatwo.

Ezgi jednak nie odpuszcza.

ad
— Ale… co, jeśli przyjdzie jej do głowy pójść do tego drugiego lekarza? Tego, u którego Sinan kazał mi się zbadać na początku?

Isil zawiesza głos, jej wzrok błądzi po horyzoncie.

— Miejmy nadzieję, że nie wpadnie na ten pomysł. Ale nawet jeśli… ten lekarz wrócił już do Anglii, prawda?

— Już dawno — potwierdza Ezgi, kiwając głową. — Nie ma żadnego kontaktu. Nie dotrze do niego.

Isil uśmiecha się chłodno, niemal z satysfakcją.

— Tym lepiej. Tak czy inaczej, będziemy ostrożne. Skoro Aynur zaczęła coś podejrzewać, musimy zniszczyć w niej nawet cień nadziei. Musimy ją wyeliminować, zanim narobi zamieszania. I to szybko.

— Masz rację. Trzeba ją jak najszybciej wyrzucić z domu Sinana — mówi Ezgi z jadem w głosie. — Bo dopóki tam przebywa… jest dla nas zagrożeniem.

Na miejscu prowokacji.

Nana i Poyraz z niedowierzaniem obserwują, jak Mert pojawia się dokładnie w miejscu wskazanym w anonimowej wiadomości. W rękach trzyma papierową torbę – jej ciężar i kształt nie pozostawiają złudzeń: znajduje się w niej gotówka, dokładnie taka, jakiej zażądano.

Oczy Poyraza rozszerzają się ze zgrozy. Słowa więzną mu w gardle. W jednej chwili cały jego świat zaczyna się chwiać.

ad
— To… niemożliwe — szepcze. — On… on naprawdę przyszedł. Z pieniędzmi. Mert?

Nana patrzy na niego z niedowierzaniem, nie mogąc wykrztusić słowa. Milcząca chwila między nimi gęstnieje jak mgła – duszna, bolesna.

Dla Poyraza to cios w samo serce. Mert – chłopak, którego traktował jak młodszego brata, któremu ufał bezgranicznie, którego wychował niemal jak własne dziecko – okazuje się zdrajcą. Najbliższy przyjaciel. Największe rozczarowanie. Nie wie jednak, że prawda jest zupełnie inna – Mert jest niewinny. A oni właśnie padli ofiarą misternie uknutej intrygi.

Z ukrycia, między starymi skrzyniami, obserwuje ich Semih. Kamera zbliża się na jego twarz.

Na jego ustach pojawia się triumfalny uśmiech, pełen samozadowolenia.

— Wkrótce zapanuje chaos — szepcze z satysfakcją. — Kiedy Mert zostanie uznany za zdrajcę, ja będę niewinny. Pozostanę czysty, poza podejrzeniami.

Jego spojrzenie błyszczy jak stal, a w głosie słychać nutę obłędu.

— Jestem diabłem, który chodzi po ziemi. I właśnie rozegrałem wszystkich.

Kilka godzin wcześniej.

Semih zjawia się przed magazynem, gdzie Mert dorabia jako tragarz. Zmęczony przyjaciel Poyraza akurat ma przerwę – siedzi przy stoliku, popijając wodę.

ad
— Mert, mam dla ciebie coś wyjątkowego — zaczyna Semih, przysiadając się i obniżając głos. — Mój znajomy szuka kogoś do pracy zdalnej. Będziesz odbierał połączenia z domu, coś jak call center. Kilka godzin dziennie, a płacą dziesięć tysięcy.

Mert prostuje się z niedowierzaniem.

— Naprawdę? Dziesięć tysięcy?! To rozwiązałoby tyle problemów… Mógłbym być bliżej mamy, pomagać w warsztacie. Semih, nawet nie wiesz, ile to dla mnie znaczy.

— Wiem, bracie. Dlatego ci to załatwiłem. Ale musisz zdecydować od razu. Ten facet potrzebuje kogoś na już.

W tym momencie telefon Semiha zaczyna dzwonić. Odbiera natychmiast, celowo głośno:

— Halo? Tak, bracie… Co? W szpitalu?! O Boże… Trzymaj się. Zaraz przyjadę. Tylko mam jedną płatność… postaram się to jakoś załatwić.

Rozłącza się z udawanym niepokojem, teatralnie przecierając twarz dłonią.

— Wszystko w porządku? — pyta Mert z troską.
— Miałem zwrócić jeden dług. Ale mój przyjaciel trafił do szpitala, muszę go odwiedzić.

Mert nie waha się ani chwili.
— Podaj mi adres. Zrobię to za ciebie. To najmniejsze, co mogę dla ciebie zrobić.

Semih patrzy na niego z udawaną wdzięcznością, ale jego oczy błyszczą złowrogim blaskiem. Sięga pod stół i wyciąga papierową torbę.

ad
— Jesteś aniołem, Mert. Niech Bóg ci wynagrodzi. Ale proszę cię, nie mów Poyrazowi ani słowa. Nie chcę, żeby wiedział, że znów wpadłem w długi. Wiesz, jak na to reaguje.

— Możesz na mnie liczyć — mówi Mert, zakładając kurtkę. — Powiedz tylko, gdzie i o której.

Semih podaje mu adres i godzinę — dokładnie te same, które wcześniej przesłał Poyraz w wiadomości.

Gdy Mert odchodzi z torbą w ręku, Semih opiera się wygodnie o oparcie krzesła i wypuszcza powietrze z rozkosznym westchnieniem.

— I tak się robi teatr — mówi do siebie z zadowoleniem. — Nawet najlepszy aktor nie odegrałby tego lepiej.

Teraźniejszość. Nana i Poyraz siedzą na ławce w zacisznym zakątku parku. Między nimi unosi się ciężka cisza. Poyraz nerwowo zaciska pięści, jego ramiona napięte są jak postronki. Nana spogląda na niego z troską, ale nie przerywa — czeka, aż sam znajdzie słowa.

W końcu wybucha:
— Każdy mógł to zrobić. Każdy… ale nie Mert! — mówi z bólem, głos drży mu ze złości i rozczarowania. — Dlaczego? Dlaczego on?

— A jeśli miał jakiś powód? — pyta cicho Nana. — Czy to by go usprawiedliwiło?

Poyraz spuszcza wzrok. Przez chwilę milczy, a potem mówi ciszej, bardziej do siebie niż do niej:

ad
— Może chodziło o pieniądze. Po śmierci ojca to on przejął odpowiedzialność za dom, za matkę… Zbyt wiele jak na nastolatka. Młodość, desperacja, głupota. Może popełnił jeden zły ruch, żeby ratować swoją rodzinę. Może to był przypadek… Może tamtego dnia, trzy lata temu, uciekał przed policją. I wszedł do warsztatu nie po to, by mnie pogrążyć, tylko by się ukryć…

Zaciska szczękę, jakby nie chciał dopuścić do siebie emocji, które w nim buzują.

— A potem musiał milczeć. Bo matka była chora, bo nie miał wyboru. Wiem, że to go zżerało. Widziałem to w jego oczach. To nie możliwe, żeby zrobił to z premedytacją. Nie Mert…

Nana delikatnie kładzie dłoń na jego ramieniu.
— Co teraz zrobisz?

Poyraz oddycha ciężko, jego głos staje się chłodniejszy, bardziej opanowany — choć w oczach wciąż płonie ogień.

— Najpierw muszę mieć pewność. Muszę dowiedzieć się wszystkiego, co się wydarzyło. Jeśli Mert naprawdę został w to wciągnięty… jeśli ktoś go zmanipulował albo zmusił — to zapłaci. Każdy, kto go do tego pchnął, poczuje moją rękę.

Milknie na chwilę, a potem dodaje:

— A Merta wyciągnę z tego bagna. Choćbym miał spalić cały świat, żeby go oczyścić.

Nana kiwa powoli głową. W jej spojrzeniu miesza się niepokój i nadzieja.

— W takim razie musimy działać ostrożnie. Bo jeśli to naprawdę była pułapka… ktoś nadal nas obserwuje.

ad
Poyraz wpatruje się przed siebie, jakby widział już wszystkie możliwe ścieżki — i był gotów przejść każdą z nich.

Mert zamiata podłogę w warsztacie, zatopiony w myślach. Nagle z zewnątrz dochodzi go cichy szloch. Podnosi wzrok. Przez szybę widzi Nazli, idącą ulicą z opuszczoną głową, wycierającą łzy rękawem płaszcza.

Natychmiast rzuca miotłę i wychodzi przed warsztat.

— Nazli? — zatrzymuje ją delikatnie. — Hej, co się stało? Dlaczego płaczesz? Ktoś cię skrzywdził?

— Nikt mnie nie skrzywdził… — odpowiada cicho, próbując ukryć łzy.

— Ale płaczesz. Coś musiało się wydarzyć. Pomogę ci, ale musisz mi powiedzieć, co się stało. Inaczej nie znajdę rozwiązania.

Nazli zerka w stronę warsztatu, jakby się wahała.
— Mój brat jest w środku?

— Nie. Jesteśmy tylko my. Możesz mówić swobodnie.

Wzdycha ciężko i spuszcza wzrok.

— W szpitalu… coś mi się przytrafiło. Byłam roztargniona, zamyślona… i uderzyłam ręką w mikroskop. Przewróciłam go.

Mert marszczy brwi.
ad

— To tylko sprzęt. Kupimy nowy, nie przejmuj się tym aż tak.

Nazli kręci głową z bezradnym uśmiechem.

— To nie takie proste. Ten mikroskop kosztuje pięćdziesiąt tysięcy. A ubezpieczenie nie pokrywa szkód z winy personelu.

Mert otwiera szeroko oczy, aż na moment brakuje mu słów.
— Pięćdziesiąt… tysięcy?

— Tak — potwierdza zgaszonym głosem. — Chciałam wziąć pożyczkę, ale kiedy Poyraz był w więzieniu, zaciągnęliśmy już dwie duże. Nie mam żadnych zdolności kredytowych. Mercie… nie wiem, jak mam to spłacić.

Chce coś dodać, ale głos więźnie jej w gardle. Mert od razu reaguje:
— Nie martw się. Ja to załatwię. Wezmę pożyczkę na siebie.

— Nie, Mercie, nie o to mi chodziło. Nie powiedziałam ci tego, żebyś się poświęcał…

— Wiem. Ale jesteś siostrą mistrza, a on jest dla mnie jak brat. Pomagamy sobie, to oczywiste. Bank da mi kredyt, jestem czysty w systemie. Zrobimy to na moje nazwisko.

Nazli patrzy na niego bez słowa. Przez chwilę nie wie, co powiedzieć. W końcu przytakuje, cicho, jakby nadal nie wierzyła, że ktoś może jej tak po prostu pomóc.

— Wygląda na to, że nie mam wyjścia… Ale pod jednym warunkiem. To ja spłacam każdą ratę. Umowa stoi?
— Jeśli to cię uspokoi — uśmiecha się Mert — niech będzie.

ad
Nazli, poruszona, chwyta go za rękę.

— Gdybyś tylko wiedział, z jakich kłopotów mnie właśnie wybawiłeś… Dziękuję ci, z całego serca. Nie zapomnę tej przysługi, nigdy.

Po chwili dodaje szeptem:

— Ale Poyraz nie może się o tym dowiedzieć. Ma już dość własnych problemów, ledwo wiąże koniec z końcem. A mama… jej zostało już tylko trochę złota. Nie mogę pozwolić, żeby też to straciła.

Mert spogląda na nią poważnie, ściska jej dłoń mocniej.
— Nie powiem ani słowa. Masz moje słowo.

Nazli kiwa głową z wdzięcznością, a w jej oczach pojawia się cień ulgi.

Powyższy tekst stanowi autorskie streszczenie i interpretację wydarzeń z serialu Emanet. Inspiracją do jego stworzenia był film Emanet 751. Bölüm dostępny na oficjalnym kanale serialu w serwisie YouTube. W artykule zamieszczono również zrzuty ekranu pochodzące z tego odcinka, które zostały użyte wyłącznie w celach informacyjnych i ilustracyjnych. Wszystkie prawa do postaci, fabuły i materiału źródłowego należą do ich prawowitych właścicieli.