De donkere herfstdagen, pijnlijke schouders en de aanhoudende spanningen rond de schaatscarrière van dochter Nora (16) hakken er zwaar in bij Staf Coppens (45). In een openhartig en emotioneel telefoongesprek met zijn mama in ‘Camping Coppens’ vertelt de televisiemaker dat zijn emmer helemaal is overgelopen. “Ik heb voor het eerst in mijn leven naar de dokter gebeld dat ik niet kan werken.”
In het VTM-programma ‘Camping Coppens’ laat Staf Coppens een heel andere, kwetsbare kant zien. Tijdens een telefoongesprek met zijn moeder wordt het hem allemaal even te veel. “Het is een donkere herfst, vind ik”, vertelt Staf openhartig aan de telefoon. Daar komt nog eens de nodige fysieke en mentale last bovenop. “Ik heb enorm veel last van mijn schouder ’s nachts”, klinkt het ook.
Daarnaast bevindt dochter Nora zich in een intensieve periode met haar schaatscarrière, wat de nodige stress met zich meebrengt. Staf probeert er altijd te zijn voor zijn gezin, maar merkt dat zijn eigen veerkracht tijdelijk op is.
“Ik had het gevoel dat de kunst om de familie te kunnen troosten of degene te kunnen zijn die de pleisters op de wonden legt, waar ik normaal gezien denk goed in te zijn, dat ik dat nu niet meer kan”, geeft hij toe.
Coppens moest de handdoek tijdelijk in de ring gooien op werkvlak. “Ik heb alles om gelukkig te zijn en toch valt elke druppel die in m’n emmer valt bij elkaar en is het gewoon heel veel. Ik heb voor het eerst naar de dokter gebeld dat ik niet kan werken. Ik doe dat nooit”, gaat hij verder.
Zijn moeder probeert hem meteen gerust te stellen aan de andere kant van de lijn. “Je moet het niet onderschatten. Je hebt een druk leven dat iets vraagt van een mens.” Staf relativeert meteen. “Ik weet het. Er zijn zoveel mensen die het nog duizend keer erger hebben en die dat dan allemaal wel kunnen dragen. Maar op één of andere manier valt het deze herfst gewoon zwaar. Het is gewoon veel.”
“Dan is België ver”
De grootste schaduwzijde van hun emigratie naar het hoge noorden is ongetwijfeld de fysieke afstand tot de familie in het thuisland. “Weet je wat het ergste is?”, vervolgt Staf. “Als het allemaal wat tegenslaat en je voelt dat je de kunde om mensen te troosten even verliest… dan is België ver. En dan mis ik het wel dat ik niet even om de bocht woon, om gewoon even te kunnen komen knuffelen en te zeggen: ‘Mama, ik heb het even moeilijk’.”
Na een deugddoend babbeltje sluiten ze af met warme woorden en een virtuele knuffel. “Ik ben blij dat ik u even kon horen. Een dikke knuffel.”