Voor Johan Verminnen is de afgelopen periode een van de zwaarste hoofdstukken uit zijn leven geworden. De Belgische zanger kreeg in 2025 onverwacht te horen dat hij kanker had. Wat
begon als een medische controle, veranderde in een langdurig traject met intensieve behandelingen, een zware operatie en een herstelperiode die veel geduld vroeg.
De diagnose kwam voor hem bijzonder onverwacht. In een interview met BRUZZ vertelde Verminnen dat hij in het voorjaar van 2025 door het ziekenhuis werd gecontacteerd met de vraag om
snel bij de oncoloog langs te gaan. Hij begreep vrijwel onmiddellijk dat er iets ernstigs aan de hand was. De bevestiging kwam hard aan.
Het ging om kanker aan de slokdarm en maag. De ziekte bracht niet alleen zijn gezondheid, maar ook zijn professionele plannen in gevaar. Verminnen had op dat moment een afscheidstournee voorbereid waarmee hij na een lange carrière nog eenmaal langs verschillende podia wilde trekken. De concertreeks was al grotendeels uitverkocht.
De eerste plannen moesten uiteindelijk worden opgeborgen. Zijn gezondheid liet het niet toe om de tournee op de geplande manier voort te zetten. In september 2025 maakte hij zelf bekend
dat de ziekte en de noodzakelijke behandelingen zijn plannen doorkruisten. Kort daarna volgde ook een zware operatie, waardoor een lange revalidatie noodzakelijk werd.
Voor een artiest die meer dan vijftig jaar op podia had gestaan, was dat een ingrijpende verandering. Optreden was voor Verminnen niet zomaar werk. Het was een belangrijk onderdeel van
zijn identiteit en dagelijkse leven. Plots moest hij zijn agenda aanpassen aan ziekenhuisafspraken, medische onderzoeken en de beperkingen van zijn lichaam.
In interviews heeft hij openlijk verteld hoe zwaar de diagnose mentaal aankwam. De onzekerheid over de mogelijke uitkomst was moeilijker te verwerken dan hij vooraf had kunnen vermoeden. Hij wist dat artsen verschillende scenario’s moesten overwegen.
Die wetenschap maakte het moeilijk om vooruit te kijken zonder telkens aan de ernst van de situatie te denken.
De operatie duurde ongeveer twaalf uur. Achteraf vertelde Verminnen dat zijn chirurg had aangegeven hoe dicht hij bij het einde was geweest. Dat was een bijzonder aangrijpende boodschap. Het maakte
hem duidelijk hoe ernstig zijn toestand was geweest en hoeveel hij te danken had aan de medische mensen die hem behandelden.
In hetzelfde gesprek vertelde hij dat zijn leven na de operatie opnieuw moest worden opgebouwd. Zelfs gewone dagelijkse handelingen vroegen tijd en inspanning. Hij moest opnieuw leren bewegen en zijn conditie stap voor stap terugwinnen.
Voor iemand die gewend was zelfstandig te reizen en op te treden, was die afhankelijkheid moeilijk te aanvaarden.
Bovendien kreeg hij te maken met een gebroken heup na een val. Die bijkomende tegenslag maakte het herstel nog ingewikkelder. De combinatie van een zware kankerbehandeling, een grote operatie en een heupbreuk betekende dat hij niet eenvoudigweg na enkele weken zijn oude leven kon hervatten.
In oktober 2025 liet Verminnen via zijn eigen website weten dat hij het ziekenhuis mocht verlaten en in Oostende verder zou revalideren. Hij sprak toen over een moeilijke periode, maar
ook over dankbaarheid voor de steun die hij had ontvangen. De vele berichten van vrienden, collega’s en luisteraars hadden hem zichtbaar geraakt.
Hij moest opnieuw leren geduld te hebben. Dat was naar eigen zeggen niet zijn sterkste eigenschap. Toch werd het een noodzakelijk onderdeel van zijn dagelijks leven. De zanger beschreef hoe
zelfs een korte tocht met krukken op dat moment als een belangrijke vooruitgang voelde. Kleine stappen kregen een betekenis die hij vroeger misschien niet had opgemerkt.
Ook eten veranderde na de operatie. Omdat een deel van zijn maag was weggenomen, moest hij voortaan meerdere keren per dag kleine hoeveelheden eten. Voor iemand die graag van lekker
eten genoot, was dat een aanzienlijke aanpassing. Het herstel ging dus niet alleen over conditie, maar ook over het opnieuw leren omgaan met zijn lichaam.
In december 2025 schreef hij op zijn website dat hij nog altijd onzeker was over de toekomst. Hij keek terug op een jaar waarin veel vanzelfsprekendheden waren weggevallen. Tegelijkertijd sprak
hij met grote waardering over de verpleegkundigen en artsen die hem hadden geholpen. Hun aandacht en zorg waren voor hem bijzonder betekenisvol geworden.
Een belangrijk inzicht dat hij tijdens zijn ziekte ontwikkelde, ging over de manier waarop mensen over kanker spreken. Veel mensen gebruiken woorden als vechten en strijden. Verminnen vertelde echter dat
zijn eigen ervaring hem eerder had geleerd om te aanvaarden wat er gebeurde en de behandeling stap voor stap te ondergaan. Mentale weerbaarheid speelde daarbij een grote rol.
In januari 2026 gaf hij opnieuw een gezondheidsupdate. De behandeling was nog niet volledig afgerond en hij moest rekening houden met de gevolgen van de operatie. Toch bleef hij voorzichtig vooruitkijken.
Zijn herstel verliep niet volgens een eenvoudig schema, maar hij probeerde de kleine verbeteringen te waarderen en niet te veel vooruit te lopen op wat nog moest komen.
Op 5 februari 2026 volgde een belangrijk bericht. Na de laatste vier chemokuren had hij een afspraak bij de oncoloog en werd een scan besproken. De uitslag was positief. De
volgende controle werd pas drie maanden later gepland. Dat gaf hem reden om opgelucht adem te halen en de toekomst met iets meer vertrouwen tegemoet te zien.
Verminnen schreef toen dat hij hoopte de ziekte definitief achter zich te kunnen laten. Tegelijkertijd bleef hij voorzichtig. Een positieve scan betekent niet automatisch dat alle onzekerheid verdwenen is. Wie een intensief kankertraject heeft doorgemaakt, weet dat controles en medische opvolging deel kunnen blijven uitmaken van het leven.
In mei 2026 sprak hij uitgebreider over zijn ervaringen. Hij vertelde dat zijn leven tijdens de ziekte aan een zijden draadje had gehangen. De woorden van zijn chirurg waren hem bijgebleven.
Ook de mentale belasting van de diagnose had diepe indruk gemaakt. Hij wilde eerlijk vertellen wat er gebeurd was, zonder de ernst ervan te verbergen.
Toch was het gesprek niet uitsluitend een terugblik op angst en ziekenhuisopnames. Verminnen vertelde ook dat hij zich geleidelijk sterker voelde worden. De ziekte had zijn kijk op het leven veranderd. Hij probeerde meer aandacht te besteden aan kleine momenten en aan de mensen die werkelijk belangrijk voor hem waren.
Een van die belangrijke mensen is zijn dochter Paulien. In het interview met BRUZZ sprak hij over haar toekomst en over de manier waarop zij hem hielp om anders naar zijn eigen tijd te kijken.
Hij maakte een opmerking over de toekomst die hem misschien minder vanzelfsprekend leek, maar zijn dochter herinnerde hem eraan dat ook het heden waardevol is.
Die gedachte kreeg een bijzondere betekenis in zijn herstelperiode. Verminnen wilde niet alleen terugkijken op wat hij had verloren, maar ook aandacht geven aan wat nog mogelijk was. Zijn muzikale plannen moesten worden aangepast, maar de wens om nog eenmaal voor zijn publiek te staan, was niet verdwenen.
In mei 2026 maakte hij daarom bekend dat er toch een nieuwe afscheidstournee zou komen. De plannen waren bescheidener dan oorspronkelijk voorzien. Zijn gezondheid vroeg om een zorgvuldig tempo en voldoende rust tussen de optredens.
Toch betekende de aankondiging voor hem een belangrijke stap richting een doel waar hij lang naar had uitgekeken.
De nieuwe reeks kreeg de naam ‘Afscheid van een zanger’. De titel verwijst naar het einde van zijn podiumcarrière, niet naar een aangekondigde uitspraak over zijn levenseinde. Dat onderscheid is belangrijk.
Verminnen heeft zelf benadrukt dat hij zijn afscheid als artiest zoveel mogelijk zelf wil vormgeven en niet zomaar wil blijven optreden wanneer zijn lichaam dat niet meer toelaat.
In juni 2026 vertelde hij dat hij zijn krachten moest doseren. Er zouden niet meer dan twee optredens per week plaatsvinden. Zijn oncoloog had hem gewaarschuwd dat de revalidatie ongeveer twaalf maanden kon duren.
Voor een artiest die jarenlang gewend was geweest aan een druk schema, betekende dat een nieuwe manier van werken.
Ook de inhoud van zijn optredens zou veranderen. Verminnen sprak over de waarde van kwetsbaarheid op het podium. Hij vond dat een artiest niet noodzakelijk perfect hoeft te klinken om het publiek te raken. Juist de ervaring, de emotie en de eerlijkheid kunnen een optreden bijzonder maken.
Zijn laatste tournee is daardoor meer geworden dan een reeks concerten. Het is een manier om afscheid te nemen van plaatsen en mensen die een grote rol hebben gespeeld in zijn carrière.
In meer dan vijftig jaar trad hij op in Vlaanderen en Brussel. Niet iedere zaal kan opnieuw worden bezocht, maar de belangrijkste ontmoetingen wil hij graag nog eens beleven.
In augustus 2026 schreef Verminnen op zijn website over de onzekerheid die medische controles met zich meebrengen. Hij moest opnieuw wachten op een scan en op het gesprek met zijn oncoloog. Hij beschreef hoe zo’n wachttijd telkens opnieuw spanning veroorzaakt. Ook wanneer iemand vooruitgang boekt, verdwijnt de onzekerheid niet zomaar.
Zijn woorden maakten duidelijk dat een kankerdiagnose niet ophoudt met een enkele positieve uitslag. De patiënt blijft rekening houden met controles en mogelijke veranderingen. Verminnen probeerde ondertussen verder te werken
aan zijn afscheidprogramma, zijn teksten en zijn muziek. Creativiteit bood hem een manier om de periode van wachten door te komen.
In oktober 2026 werd duidelijk dat hij zijn plannen verder uitwerkte. Op zijn officiële website verschenen verwijzingen naar televisie-interviews waarin hij vooruitblikte op de afscheidstournee. Ook werd bekend dat hij
werkte aan nieuwe muziek en een boek. Dat zijn concrete activiteiten die laten zien dat hij zijn artistieke leven nog steeds vormgeeft.
Voor zijn fans is die ontwikkeling ongetwijfeld bijzonder. Veel mensen kennen Verminnen van liedjes die al tientallen jaren deel uitmaken van het Vlaamse muzikale landschap. Zijn muziek is verbonden met
herinneringen aan andere tijden, persoonlijke momenten en plaatsen. De mogelijkheid om hem nog eenmaal live te horen, heeft daarom voor velen een emotionele waarde.
Zijn carrière begon meer dan een halve eeuw geleden. In die periode groeide hij uit tot een herkenbare stem binnen de Nederlandstalige muziek. Zijn werk werd gekenmerkt door aandacht voor
verhalen, menselijke gevoelens en het leven in en rond Brussel. Hij wist persoonlijke observaties om te zetten in liedjes die een breed publiek konden aanspreken.
Een afscheidstournee betekent voor hem dan ook niet dat zijn muzikale betekenis verdwijnt. De liedjes blijven bestaan en kunnen door nieuwe generaties worden ontdekt. Verminnen heeft bovendien aangegeven dat schrijven
mogelijk een grotere plaats in zijn leven zal krijgen wanneer het optreden stopt. Zijn creatieve werk hoeft dus niet volledig te eindigen.
De aandacht voor zijn gezondheid is begrijpelijk, maar het is belangrijk om zijn eigen woorden zorgvuldig te blijven volgen. De uitspraak dat hij ooit dicht bij het einde is geweest,
verwijst naar de ernstige toestand rond zijn operatie. Dat is niet hetzelfde als een recente mededeling dat hij nog maar korte tijd te leven heeft.
Ook zijn wens om waardig afscheid te nemen van het podium moet in de juiste context worden geplaatst. Hij wil zelf kunnen bepalen hoe zijn carrière eindigt. Dat is een artistieke en persoonlijke keuze.
Het betekent niet dat hij publiekelijk een laatste wens heeft uitgesproken omdat zijn overlijden op korte termijn zou worden verwacht.
Wat zijn gezondheid op langere termijn zal brengen, kan niemand met zekerheid voorspellen. Verminnen zelf heeft steeds benadrukt dat hij afhankelijk blijft van medische opvolging. Zijn positieve scan in februari gaf hoop, terwijl zijn latere berichten duidelijk maakten dat de onzekerheid bij controles blijft bestaan.
Voorlopig richt hij zich op de muziek, zijn boek, zijn omgeving en de mensen die hem tijdens de moeilijke periode hebben gesteund. Zijn verhaal herinnert eraan hoe ingrijpend ziekte kan
zijn, maar ook hoe waardevol steun, professionele zorg en persoonlijke doelen kunnen blijven. De komende optredens vormen voor hem een bijzonder hoofdstuk in een lange carrière.