Twee maanden geleden werden Charlotte Van Looy (32) en Ruben Van Gucht (39) ouders van hun dochter Florence. Door een onverwachte spoedoperatie wegens interne bloedingen werd het geluk overschaduwd. Toen Charlotte nadien enkele interviews deed, kreeg ze onverwacht een storm van kritiek over zich heen. Online kreeg ze verwijten naar haar hoofd geslingerd dat ze een “schandelijk onrealistisch beeld” schetste. Van Looy bijt nu van zich af.
Het moederschap begon voor Charlotte Van Looy niet op een roze wolk. Na de bevalling via een keizersnede volgde vijf dagen later een spoedoperatie. “Ik herinner me vooral de angst. Angst om opnieuw onder narcose te moeten, angst om mijn pasgeboren dochter urenlang niet bij me te kunnen hebben en angst om niet meer wakker te worden”, klinkt het openhartig op Instagram.
“De lichamelijke en mentale ingrepen en veranderingen overvielen me compleet”, vervolgt ze. “Mijn verantwoordelijkheidsgevoel tegenover Florence maakte van mij een persoon die ik nauwelijks herkende. En zo was het meest ingrijpende hoofdstuk van mijn leven begonnen.”
“Enkele dagen later mocht ik het ziekenhuis verlaten. Blijkbaar – maar dat vergaten de gynaecoloog en spoedarts me te vertellen – werd bij mijn uiteindelijke ontslag daar ook een bepaalde dresscode én fysiek voorkomen voorgeschreven”, schrijft ze ook.Storm van kritiek
Nadat Charlotte twee interviews deelde, waaronder ‘De Levensvragen’ van HLN – waarvoor ze werd gefotografeerd door een professionele fotograaf – barstte de kritiek los. Volgens sommige volgers zou ze een vals en onrealistisch beeld creëren van hoe een vrouw er twee maanden na een bevalling hoort uit te zien.
“Twee maanden na een bevalling hoor je blijkbaar een bepaald uiterlijk te hebben. Liefst zeer zichtbaar vermoeid, met wallen waar je een kleine weekendtas in kwijt kunt, een buik die je doet twijfelen of ze een halve placenta of baby er vergeten uit te halen, en een vettig kapsel”, stelt Charlotte scherp.Daarnaast benadrukt ze dat de realiteit achter de schermen verre van perfect is. “Natuurlijk zijn er dagen dat ik me verloren voel. Dat ik geen energie heb en wel in die met melkresten bedekte pyjama in de zetel wil blijven hangen. Natuurlijk is het merendeel van de nachten zwaar én eenzaam.”
