Een 32-jarige statushouder uit Rotterdam heeft veel discussie veroorzaakt nadat hij zijn onvrede uitte over de sociale huurwoning die hij toegewezen kreeg. Volgens Amanuel is het appartement, waar hij samen met zijn gezin woont, simpelweg te klein voor hun situatie.

Hij verklaarde zelfs dat zijn woonomstandigheden in Eritrea beter waren dan nu. Tegelijkertijd gaf hij aan mogelijkheden te zien om een deel van de woning te verhuren, een opmerking die direct veel kritiek opleverde.

Uit onderzoek van het Algemeen Dagblad (AD) blijkt dat illegale onderverhuur onder sommige statushouders vaker voorkomt dan gedacht. Verschillende sociale huurwoningen zouden zonder toestemming van de woningcorporatie geheel of gedeeltelijk worden verhuurd aan derden.

Woningcorporatie Havensteder benadrukt dat dergelijke praktijken als woonfraude worden beschouwd.

“Onderverhuur zonder toestemming is woonfraude en daar treden wij streng tegen op,” laat de corporatie weten.

Ook woningcorporatie Ymere, actief in de regio Amsterdam, uit haar zorgen.

“Statushouders krijgen met voorrang een sociale huurwoning. Wanneer die woningen vervolgens commercieel worden onderverhuurd, is dat misbruik van het sociale systeem,” aldus een woordvoerder.

Journalisten van het AD deden zich voor als woningzoekenden en bezochten meerdere adressen waar sociale huurwoningen werden aangeboden.

In Amsterdam troffen zij een Syrische statushouder die zijn studio verhuurde terwijl hij zelf bij zijn partner woonde, die eveneens een sociale huurwoning had gekregen.

Volgens de man betaalde hij zelf ongeveer 700 euro huur aan woningcorporatie Ymere, terwijl hij de woning voor 1.500 euro per maand doorverhuurde.

Ymere maakte bekend dat er vorig jaar 309 gevallen van woonfraude zijn vastgesteld. Volgens de woningcorporatie is dat waarschijnlijk slechts een klein deel van het werkelijke aantal.

De kwestie zorgt opnieuw voor discussie over de controle op sociale huurwoningen en de aanpak van illegale onderverhuur. Critici pleiten voor strengere handhaving, terwijl woningcorporaties aangeven dat het opsporen van woonfraude veel tijd en capaciteit kost.