Donderdag 19 november viert Martine Jonckheere haar 70ste verjaardag. Een mijlpaal. De actrice kijkt in ‘Primo’ dankbaar terug op de stormen die ze heeft overleefd: van haar moeilijke jeugd tot twee kankerdiagnoses. Vandaag stapt ze fier door het leven aan de zijde van haar man Filip (72) en krijgt ze de ene aanbieding na de andere: “Het is alsof ik opnieuw ontdekt word.”
Martine Jonckheere ontvangt ons bij haar thuis in het Oost-Vlaamse Maarkedal. Het stralende weer doet haar zichtbaar deugd. “Ik ben een echt zonnekind”, lacht ze. “Omdat ik in november ben geboren en het op mijn verjaardag meestal koud en miezerig is, wou ik mijn 70ste verjaardag in de zon vieren. Dat had ik me voorgenomen toen mijn zus Carmen op haar 39ste overleed aan darmkanker.”Maar?“Het zit er niet in. Een koppel stelde ons nochtans zijn villa in Spanje ter beschikking. Maar we konden onze hond Lester niet achterlaten. Hij is 15,5 jaar en we vrezen dat hij niet lang meer te leven heeft (inmiddels kreeg Lester een spuitje, red.). Trouwens, het lukt ook niet, want ik heb de komende maanden een drukke agenda. Het is raar. Alsof ik opnieuw ontdekt word. Ik krijg de laatste tijd tamelijk wat aanbiedingen. Ik snap er niks van, maar het doet wel deugd. Het is alsof ik eindelijk meetel. (grijnst)”“Vanaf je 60 bent, tel je precies niet meer mee. Niet alleen in onze sector, maar overal. Ik zie dat ook bij muzikanten, de wereld waarin mijn man Filip zich begeeft. Hoe goed je ook bent in wat je doet, het maakt niet uit. Genegeerd worden is het ergste gevoel dat een mens kan hebben. En als actrice ben je tussen je 40ste en 60ste mossel noch vis. Je bent te jong voor de ene rol en te oud voor de andere. Maar iemand zei me dat het nu interessant voor me wordt. Ik ben benieuwd. Dat ik nu weer word gevraagd, geeft me in ieder geval een leuk gevoel. Ik vind het fijn om op die manier mijn 70ste levensjaar in te stappen.”
Wat is jouw mentale leeftijd, Martine?
“(denkt even na) Zo’n 25 jaar, schat ik. Maar qua zottigheid 16 of zo. (lacht) Dat komt omdat we geen kinderen hebben. We worden er niet op gewezen dat we ouder worden en worden er ook niet mee geconfronteerd door kinderen te zien opgroeien. Dat speelt een grote rol. We gaan nog veel om met jonge mensen. Filip speelt in bands waarin soms alleen twintigers of dertigers spelen. Als ze optreden, ben ik de eerste die voor het podium staat te dansen. Ambiance! (lacht) Soms zeggen mensen me: ‘Dat jij nog zoveel energie hebt?!’ Maar ik ben altijd zo geweest en ik denk dat ik altijd zo zal blijven. Tenminste, als ik gezond blijf. Want ziekte bepaalt alles.Daar kan jij als geen ander over meespreken. Je kreeg twee keer de diagnose kanker te verwerken.“Om die reden ben ik dankbaar dat ik 70 mág worden. Maar ergens heb ik altijd wel het gevoel gehad dat ik oud zou worden. En eigenlijk ben ik dat al, hé. (glimlacht)”
Is bij jou het glas altijd halfvol?
“Eigenlijk niet. Ik kan enorm nadenken en tobben over de dingen. Piekeren, vooral ’s nachts. Wakker liggen. Omdat ik me dan realiseer hoe gelukkig ik wel ben. Dan kijk ik naar Filip, die naast me ligt, en besef ik hoeveel chance ik heb dat ik met hem oud mag worden. We hebben nog altijd heel veel plezier samen. Humor. En dat wil ik behouden. Dus soms denk ik weleens: ‘Wat als Filip wegvalt?’ Dan word ik heel somber.”Wat moet er dan gebeuren om je er weer bovenop te helpen?“Vaak volstaat een mooi liedje op de radio, maar vooral een gesprek met Filip helpt. Hij denkt nóóit negatief. Hij haalt overal het beste uit. Ik bewonder hem daar echt voor, ik vind het fantastisch als je zo in het leven kunt staan.”Ik schrik ervan, want ik ken je als een goedlachse vrouw, zelfs een speelvogel.“Dat is zo. En dat ben ik eigenlijk ook wel, maar de dood van mijn zus, de twee kankers die me zijn overkomen en mijn jeugd hebben me daarin toch gevormd. Filip heeft een veel mooiere jeugd gehad en staat anders in het leven. Door Filip ben ik wel positiever gaan denken, want hij kan echt niet verdragen dat ik zo in het leven sta en mezelf tekortdoe.”