Het is het soort verhaal dat je niet loslaat. Het verhaal van een jongen uit Westzaan met benzine in zijn bloed, een groot hart en een droom die bijna werkelijkheid was.
De 24-jarige Daan Exalto had alles voor zich. Na jarenlang te hebben gewerkt bij bergingsbedrijf Hoogwout, waar hij als kleine jongen al meeliep met zijn vader René, besloot hij bijna twee jaar geleden het roer om te gooien. Hij wilde mensen helpen. Echt helpen. Hij wilde politieagent worden.
En hij was er bijna.
Zijn droom was binnen handbereik
Daan zat in het allerlaatste deel van zijn opleiding aan de politieacademie. Hij was geplaatst bij Bureau Amstel in Amsterdam, mocht al mee de straat op, hielp bij noodsituaties. Volgens zijn zus Fleur genoot hij met volle teugen.
Wie hem kende, wist: Daan was geen prater, maar een doener. Rustig, technisch begaafd, altijd klaar voor een ander. Iemand die ingewikkelde bergingen oploste waar anderen vastliepen. Iemand die met zijn vader door heel Europa reed om gestrande chauffeurs te helpen.
Zelfs toen hij al bij de politie zat, bleef zijn oude hart kloppen voor Hoogwout. Op vrije dagen sprong hij bij. Reed hij nog een auto naar Spanje. Omdat hij zo was.
De rit die alles veranderde
Vrijdagmiddag 25 september. Een mooie dag voor een motorrit langs de kust. Daan was samen met drie bevriende medestudenten van de politieopleiding. Vier vrienden, vier motoren, met elkaar verbonden via de communicatiesystemen in hun helmen. Ze overlegden nog welke route ze terug zouden nemen.
Ter hoogte van Breezand ging het in een fractie van een seconde mis.
Daan kwam in botsing met een van zijn vrienden. De klap was onvoorstelbaar heftig. Daan overleed ter plekke. Zijn vriend raakte zwaargewond. Hoe het ongeluk precies kon gebeuren, wordt nog steeds onderzocht door de politie.
In één klap werd een toekomst uitgewist.
“Hij was meer dan een collega, hij was een vriend”
Het verdriet is immens. Voor zijn ouders René en Helena, voor zijn zus Fleur, voor zijn vrienden bij de politie, en voor zijn tweede familie bij Hoogwout.
In een gezamenlijke rouwadvertentie schrijven zijn oud-collega’s van Hoogwout, Theo Rood Berging en Schoenmaker & Zn:
“Met groot verdriet en verslagenheid nemen we veel te vroeg afscheid van Daan Exalto. Hoewel hij ergens anders verder ging, is hij nooit volledig bij ons weggegaan. Daan was meer dan alleen een collega, hij was een vriend. Hij zal enorm gemist worden.”
Op de herdenkingswebsite laten tientallen mensen een bericht achter. Moniek van Veen, die hem kende van de berging: “Een rustige jongen die voor iedereen klaar stond.” Zijn nichtje Sanne: “M’n kleine neefje… nog steeds kan ik het niet bevatten. Wat een stoere gast, echt trots op jou.”
Een afscheid dat niemand zal vergeten
Tijdens zijn uitvaart werd duidelijk hoeveel indruk Daan in zijn 24 jaar had achtergelaten.
Zijn kist werd vervoerd op een vrachtwagen van Hoogwout – het bedrijf waar hij opgroeide – van Krommenie naar crematorium Driehuis-Westerveld. Zes motoragenten begeleidden hem. Langs de route vormden collega-bergers met hun wagens een indrukwekkende erehaag. Politiehelikopters vlogen over.
Bij het crematorium stonden bijna tweehonderd politiemensen in uniform, zij aan zij, om hem de laatste eer te bewijzen. Zelfs de korpschef was aanwezig.
Binnen klonk de muziek waar Daan zo van hield: Dire Straits, The Doobie Brothers. Muziek uit de jaren 70 en 80.
Een jongen met een oude ziel. Die zijn droom bijna waar had gemaakt.
