Acteur Mathias Sercu (55) heeft in ‘De Afspraak’ op een aangrijpende manier getuigd over het overlijden van zijn zoon Tore (27) en een lans gebroken om meer te praten over de dood, verlies en rouwen. “Het voelt als giste…
alozOctober 30, 2026
Corrections or feedback:
aloz@danhngon.pro
Acteur Mathias Sercu (55) heeft in ‘De Afspraak’ op een aangrijpende manier getuigd over het overlijden van zijn zoon Tore (27) en een lans gebroken om meer te praten over de dood, verlies en rouwen. “Het voelt als gisteren”, vertelde hij over zijn eigen grote verdriet. “Het is nog altijd niet te vatten dat hij er niet meer is.”
Sercu – met naast zich in de studio een lege stoel, symbolisch – zei dat het vandaag “as good as it gets” gaat met hem. “Ik functioneer. De ene dag wat beter dan de andere. Het verschilt soms van uur tot uur. Maar ik zou zeggen: ça va.”
Negen maanden is het intussen geleden dat hij Tore verloor aan een agressieve vorm van de ziekte van Kahler. “Iemand die je graag ziet verliezen, is altijd gigantisch pijnlijk. Maar als je een kind verliest, dat is toch beyond. Er gaat geen dag voorbij of ik zie de beelden van de laatste week. Ik ga ermee slapen en ik sta ermee op. Alle clichés daaromtrent zijn waar. Als ik met andere ouders praat die een kind verloren hebben, dan hoor ik dat bij heel veel mensen. Dat wil daarom niet zeggen dat mijn leven ondraaglijk zwaar is de hele tijd, verre van.”
Praten over zijn zoon doet hem deugd en helpt hem, zegt hij. Het doet Tore herleven. “Nu ook weer: we zitten hier en we zien hem allemaal en ik denk: ‘Ah ja, wat schoon. Tore is nog eens op de nationale televisie. Ik ben echt fier op die gast”, klonk het.
Sercu breekt dan ook een lans om te spreken over de dood, over verlies en rouwen. “We hebben niet de gewoonte om dat te doen”, zegt hij. “Ik denk dat we een beetje bang zijn om het erover te hebben. Terwijl ik denk: we zijn met meer dan acht miljard mensen op de wereld en werkelijk niemand ontsnapt eraan. Dus misschien moeten we er toch maar eens gewoon over praten. Het maakt het spook minder groot.”
Dat merkt hij ook als hij het graf van Tore bezoekt op de begraafplaats Campo Santo in Gent. “Het is niet altijd gemakkelijk, maar Ilse en ik gaan heel vaak. Het is een heel mooi plekje. Als je daar dan andere mensen ziet die ook hun geliefde komen bezoeken en je vraagt wie zij zijn, is dat altijd een deugddoende babbel.”
Niet alleen
Aan andere mensen die rouwen om het verlies van iemand die ze graag zien, wil Sercu vooral zeggen dat ze niet alleen zijn. “Mensen zeggen vaak ook dat ze niet goed weten wat te zeggen tegen iemand die iemand verloren is. Maar soms is dat al genoeg. Dat iemand tegen je zegt: ‘Ik weet echt niet wat zeggen.’ En dan antwoord je: ‘Ik vind het toch fijn dat je dat zegt.’ Want dat betekent dat er wel erkenning is voor wat er gebeurd is.”
