Twaalf jaar oud waren ze: Olivia, Sarah en Damian. Zij kwamen afgelopen juni in het Zeeuwse Vogelwaarde om het leven toen een auto op hen inreed tijdens het fietsen. Ook de schooldirectrice waarmee ze op schoolkamp waren kwam om. De nabestaanden laten voor het eerst van zich horen. De moeder van Sarah doet namens hen het woord in een interview met RTL Nieuws.

Van links naar rechts: Olivia, Damian en Sarah.

De kinderen Olivia, Sarah en Damian overleden op 11 juni toen een 19-jarige automobilist inreed op een groep fietsende scholieren. Ook de directrice van basisschool De Warande overleefde dat niet. Zij waren van Axel op weg naar het dorp Vogelwaarde voor het jaarlijkse schoolkamp. De veroorzaker van het ongeluk staat morgen voor de rechter. 

Zonnestraaltje

“Sarah was ons zonnestraaltje in huis”, zo typeert moeder Evy Grofsmid haar dochter die bij het drama om het leven kwam. “Ze zou volgende maand 13 zijn geworden.”

Evy zag haar dochter die ochtend voor het laatst. “We hadden ‘s nachts nog in hetzelfde bed geslapen. Bij het wegfietsen van school was ze zenuwachtig en had ze moeite om niet te gaan huilen vanwege de heimwee. Ze had een klein glimlachje en keek krampachtig voor zich uit.”

Sarah fietste naast haar beste vriendin Olivia, die het ongeluk ook niet overleefde. Ze zijn ‘nu voor altijd samen’, zegt Evy. “Sarah was dol op Olivia. Ze waren beste vriendinnen en moesten altijd twinnen. Was het niet in kleding, dan was het wel in hun haar.” Op de ochtend voor vertrek hadden ze nog afgestemd hoe ze hun haar zouden doen. 

Een paar uur later kreeg Evy via een collega in de lunchpauze van het ongeluk te horen. “Ik kreeg gelijk een beetje een naar gevoel. De school wist nog weinig maar gaf aan dat ik rustig en bereikbaar moest blijven. Toen wist ik: dit is niet goed.” Met een collega is ze naar de plek van het ongeluk gereden, net als enkele andere ouders van de schoolklas, onder wie de ouders van Damian en Olivia.

“Er was heel veel politie. Toen we naar het ongeluk reden, werden we alsmaar ingehaald door hulpdiensten.” Ter plaatse moest ze de naam van haar dochter zeggen tegen iemand met een portofoon. “Toen ik de naam van Sarah zei, liep ze weg. Daarna liep de politieagent nog verder weg. Ik werd toen een beetje boos in mezelf. Waarom loop je weg, waarom zeg je niets, vroeg ik mij af. Maar toen ze terugkwam zei ze het in één adem.” 

Op de locatie van het ongeluk werden nog kinderen behandeld en verzorgd en Evy mocht niet naar Sarah toe. “Ik wilde haar hand vasthouden, maar dat mocht niet. In shock en vol verdriet zaten we in de berm.” Pas ‘s avonds in het uitvaartcentrum kon ze haar dochter zien.

Vlak bij hun basisschool zijn de overleden kinderen inmiddels begraven. Naast elkaar, zodat ze voor altijd samen zijn. “Dat leek ons het beste”, zegt Evy, die na het ongeluk heel hecht is geworden met de ouders van Olivia en Damian. “Wij moeten allemaal leven met dit verdriet.”

Ook de school, klasgenoten en de families gaan geregeld naar de begraafplaats. “We hebben er echt iets moois van gemaakt. Er wordt heel vaak iets bij gelegd. Een bloemetje, een steentje of een lipglossje waar Sarah zo van hield.”