Nys zat nochtans uitstekend in de wedstrijd. Hij voelde dat er ondanks de controle vanuit het peloton voortdurend iets kon gebeuren en schoof mee toen Van Aert na de tussensprint doortrok. Samen met Alessandro Romele maakten de twee Belgen de oversteek naar Andreas Leknessund en Ramses Debruyne.

“Het was moeilijk om de koers te lezen, maar ik voelde dat er constant iets kon gebeuren ondanks alle controle in het peloton”, blikte Nys terug. “Ik wilde niet te veel gaan wringen tussen de klassementsmannen omdat zij niet voor de zege zouden gaan, dus het was een moeilijke balans.”

Eenmaal duidelijk was dat de vijf voor de overwinning gingen strijden, wist Nys dat hij Van Aert in een rechtstreekse sprint moeilijk zou kunnen kloppen. Hij probeerde eerder al weg te komen, maar werd onmiddellijk gecounterd.

In de uiteindelijke sprint besloot Nys daarom vroeg aan te gaan. Té vroeg, zo moest hij achteraf erkennen. “Ik had schrik om ingesloten te geraken. Ik zou er niet mee kunnen leven als ik te laat was aangegaan, dus nam ik het risico, maar het was gewoon van te ver.”

Van Aert bleef rustig, dichtte het gaatje en kwam vervolgens overtuigend voorbij. Ook Romele passeerde Nys nog voor de tweede plaats. “Uiteindelijk was Wout gewoon dominant in de sprint. Ik had meer ballen nodig om langer te wachten, ik heb het misschien zelf vergooid door zo vroeg aan te gaan”, was Nys kritisch voor zichzelf.

Toch overheerst niet alleen de teleurstelling. Na een jaar waarin Nys werd afgeremd door knieproblemen en toxoplasmose, laat hij in zijn eerste Vuelta steeds nadrukkelijker zien dat zijn niveau terugkeert.

Eerder eindigde hij al als derde in de tiende etappe en zondag stond hij opnieuw op het podium. “Nu sta ik hier met gemengde gevoelens, maar ik ben ook wel tevreden”, besloot Nys. “Dit resultaat komt niet zomaar uit de lucht vallen. Ik heb het zelf afgedwongen.”

Met het WK in Montréal later deze maand in aantocht komt die stijgende vorm bovendien op een uitstekend moment.