Jade Mintjens betreedt de prachtige Leuvense brouwzaal van de Stroom met enige schroom. Het team dat haar opwacht, hoopt dat ze iets gaat zeggen, het liefst iets grappigs, maar ze laat de prachtige omgeving even tot zich doordringen. “Ik denk dat mijn lief hier zijn afstudeerfeestje had”, zegt ze uiteindelijk. Meer dan dat zal ze niet vertellen over haar partner, van wie we enkel weten dat hij een chirurg is. Mintjens schermt haar privéleven af; je zal op haar Instagram geen foto’s zien van familie en ze zal niet op de rode loper verschijnen met haar lief aan de arm. “Het is niet omdat ik voor een publiek leven heb gekozen, dat mijn familie en vrienden daar in mee moeten gaan.”

Dat ze weinig lost over haar privéleven, betekent niet dat Mintjens niet openhartig is over zichzelf. Haar eigen leven en persoonlijkheid zijn een grote inspiratiebron voor haar shows. Toch moet je even door haar beschermlaagje heen; haar humor, die in haar tienerjaren haar reddingsboei was en die haar nu, op nauwelijks 27-jarige leeftijd, naar een ongezien succes katapulteerde. Al twee jaar vult ze zalen, zelfs de Lotta Arena, met haar show Bedankt om te komen en ze is een vast redactielid en gezicht van De ideale wereld. Oh ja, ze won ook nog The masked singer. Haar geheim?

“Ik neem het leven een beetje zoals het komt, maar ik weet wel meteen wanneer ik ‘ja’ moet zeggen op een voorstel. Ik heb geen seconde getwijfeld toen ze mij belden voor Jade en de Belgen. Ik ben officieel de tv-presentator, maar eigenlijk is het een stand-upcomedyprogramma en sluit het perfect aan bij wat ik al deed. Ik wist ook dat ik ging samenwerken met mijn getalenteerde collega’s van Woestijnvis, dus ik had meteen zin om te beginnen schrijven. En ik heb me mega geamuseerd! Dus zelfs als het programma een flop wordt, was het geen verloren tijd. Maar eerlijk gezegd; ik denk dat het best goed is.”

Je shows schrijf je alleen, nu moest je in team werken. Was dat moeilijk?

“Het had zeker het voordeel dat het minder eenzaam was. Tijdens een theatertournee ben je meestal alleen op de baan, en ook schrijven doe je alleen, dus ik was blij met het gezelschap. Maar inderdaad, het was de eerste keer dat andere mensen meeschreven aan mijn set en daar moest ik aan wennen. Soms schreven zij een grapje waarvan ik dacht: dit gaat nooit werken. Laten we het gewoon even testen in de try-out, zeiden zij dan. Als de mop dan wel bleek te werken, moest ik mijn ongelijk toegeven. Dat was een interessante ervaring!”

Vind je de Belgen een dankbaar onderwerp om grapjes over te maken?

“Ja, omdat ik zelf ook Belg ben, dus eigenlijk lach ik ook met mijn eigen, kleine gewoontes. Zo vind ik, blijkbaar net als de meerderheid van de Belgen, dat het in België slecht weer moet zijn als ik zelf op reis ben. Dan is mijn vakantie extra geslaagd. Het is heerlijk om de draak te steken met die kleine kantjes.”

Geubels en de Belgen was destijds een veelbekeken programma, volledig gedragen door Philippe Geubels met zijn zeer specifieke manier van praten en humor. Schrok dat je niet af?

“Neen. Ik heb wel met hem gecheckt of het oké was. Hij heeft mij zijn zegen gegeven en vanaf dan heb ik die erfenis losgelaten. Philippe en ik zijn hoe dan ook helemaal anders, dus ik zou met de beste wil van de wereld niet hetzelfde kunnen brengen. Als comedian haal je veel inspiratie uit jezelf en je ervaringen als mens. Ik groeide op als enig kind, hij niet. Mijn ouders zijn gescheiden, de zijne waren dat niet. Hij was een man, allez hij is dat nog steeds (lacht), en ik een vrouw die als kind met barbies speelde. Ons referentiekader is helemaal anders.”

Jade Mintjens: “Ik vind naar de supermarkt gaan uitdagender dan optreden voor duizend mensen” © Dirk Alexander

Maar ook jullie humor is anders.

“Ja, gewoon al omdat humor altijd evolueert. Je speelt immers met maatschappelijke herkenbaarheid en je volgt de tijdsgeest. Eigenlijk zijn er weinig humoristische dingen die de tand des tijds doorstaan. Met uitzondering van Het eiland en Mister Bean. Dat blijft gewoon steengoed.”

Jouw humor wordt soms braaf genoemd.

“Ja, en dan moet ik soms wel een beetje met mijn ogen rollen. Ik zoek misschien niet bewust de controverse op, maar stand-upcomedy zelf is allesbehalve braaf. Alleen op een podium stappen en voor een zaal je eigen gedachten en kwetsbaarheden delen, vind ik zelfs behoorlijk rock-’n-roll. Voor mij zit de scherpte van comedy niet per se in grof zijn of voortdurend grenzen opzoeken. Ik hou meer van observaties, timing en herkenbaarheid. Een grap kan scherp zijn zonder hard of vulgair te zijn. Misschien verwarren we braafheid met toegankelijkheid.”  “Ik kies er heel bewust voor om verbindend te zijn. Dat merk je ook aan mijn publiek; er zitten altijd heel uiteenlopende types mensen in de zaal. Niet alleen mensen trouwens. Ondanks zat er een therapiehond in de zaal. Op de eerste rij! Ik kon er mijn ogen niet van afhouden. Op een bepaald moment heb ik mij geëxcuseerd bij de andere kant van de zaal: denk alstublieft niet dat ik jullie negeer, maar hier zit gewoon een megaschattige golden retriever. Wacht, waarom begin ik nu over die hond? Sorry, ik ben nogal snel afgeleid.”

“Mijn ouders begrepen heel goed dat ik geen Latijn moest studeren ‘omdat ik dat zou kunnen’. Ze lieten mij meteen voor een creatieve richting kiezen en daar ben ik hen eeuwig dankbaar voor”

Je treedt tegenwoordig op voor heel grote zalen, vol mensen die al meteen gaan lachen ‘omdat het Jade is’. Is dat een voordeel? Of mis je de kleine zaal waar je als stand-up moest verrassen?

“Het is inderdaad iets helemaal anders. Mijn eerste live-shows waren voorprogramma’s van Bart Cannaerts en Xander Derycke. Dan kwam ik het podium op, en zag je mensen denken: wie is dit? Wij willen Bart zien. Dan moest ik heel hard werken om die mensen mee te krijgen. Maar wanneer het lukt om de argwaan weg te nemen bij een publiek dat initieel niet voor mij is gekomen, geeft dat een enorme voldoening. Daarom ben ik zo blij dat ik in het najaar in Nederland op tournee ga. Daar zal ik nog eens van nul moeten beginnen.”

“De Lotto Arena gaf dan weer om een andere reden voldoening. Ik herinner me nog zo goed het applaus toen ik het podium betrad. Een overdonderend geluid! Al die mensen, die waren voor mij gekomen! Ik vind dat nog steeds onwezenlijk. Ik voel mij zo gewenst en ik tank daar vertrouwen uit, waardoor mijn shows evolueren. Als beginner durfde ik niet te improviseren, maar nu kan ik experimenteren, want ik voel dat mijn publiek mij hoe dan ook graag ziet. Allez, de meerderheid toch.” (lacht)

“Maar het is inderdaad anders. Ik moet nog maar het podium opkomen en een half woord zeggen en mensen beginnen al te lachen. Omdat ze denken: wij gaan vanavond naar Jade en dat gaat om te lachen zijn.”

“Mensen krijgen soms last van grapdwang. Dan denken ze dat ze grappig moeten zijn in mijn buurt” © Dirk Alexander

Verwachten mensen dat ook als je ze gewoon ontmoeten; dat het grappig gaat zijn? 

“Absoluut. Onlangs vroeg ik aan een medewerker van een cultureel centrum of er nog een ingang zonder trappen was, voor mijn grootmoeder met haar rollator. Die vrouw begon te lachen en dacht dat ik een grapje maakte. Ook krijgen mensen soms last van grapdwang. Dan denken ze dat ze grappig moeten zijn in mijn buurt. Terwijl dat helemaal niet hoeft, ik ben ook grote fan van heel gewone gesprekken, want ik ben ook maar gewoon. Of van een serieus gesprek. Maar ik denk dat ze dat doen uit een soort zenuwachtigheid. Al heb je natuurlijk ook de exemplaren, meestal mannen, die komen zeggen: Hé Jade, ik heb nog een goeie die je mag gebruiken in je show.”

Je komt over als een wervelwind die als kind in een ketel met energiedrank is gevallen. Ben je thuis ook zo of zijn de batterijen daar soms plat?

“Zeker! Soms ben ik op een familiebijeenkomst dat kind dat net terug is van kamp en de opmerking krijgt dat ze andere mensen ook eens moet laten praten. Maar even goed zeg ik tijdens een familiediner helemaal niets. Omdat mijn batterijen helemaal plat zijn. Of omdat ik mij niet zo geweldig voel. Ook ’s morgens ben ik niet meteen het praatgrage zonnetje. En zagen dat ik soms kan doen. Echt. De mensen die ik het liefste zie, krijgen dus mijn schoonste kant te zien.” (lacht)

Of zij krijgen misschien de echte Jade?

“Ja. Bij hen hoeft niets en kan ik zijn wie ik ben. Ik ben wat depressiegevoelig, en zij zijn de enige aan wie ik dat toon.”

“Ik vind het leven emotioneel zwaar om te dragen. Zonder humor zou ik niet functioneren. In ons gezin deden we dat ook: als er iets gebeurde dat niet leuk was, pakten wij dat vast met de lach”

Is de Jade op het podium of op tv dan een personage?

“Ik heb nog maar een paar keer volledig de knop moeten omdraaien om mezelf te vergeten. Zo moest ik het podium op toen mijn bomma net was gestorven. Toen moest ik tegen mezelf zeggen: de mensen in de zaal zijn hier gekomen voor jou, niemand heeft zaken met jouw bomma. Toen werd ik even een personage. Maar over het algemeen probeer ik zo waarachtig mogelijk te zijn. Uiteraard is de Jade op het podium een uitvergroting van mezelf, maar dat is nodig om het grappig te maken. Maar het is wel gewoon Jade.”

Je bent depressiegevoelig, zeg je. Is humor jouw manier om daarmee om te gaan?

“Absoluut, in mijn persoonlijk leven, maar ook op het werk. Het is niet zo dat wij op de redactie van De ideale wereld met de ellende van de mensen zitten te lachen, integendeel. De actualiteit raakt ons diep. Maar dan gaan we aan de slag en gaan we na hoe we met humor toch wat troost kunnen bieden en de dingen behapbaar kunnen maken. Want als we niet meer kunnen lachen, zitten we echt met een probleem. Voor mij persoonlijk is dat de enige manier om met de wereld om te kunnen. Ik vind het leven emotioneel zwaar om te dragen. Zonder humor zou ik niet functioneren. In ons gezin deden we dat ook: als er iets gebeurde dat niet leuk was, pakten wij dat vast met de lach.”

Dit najaar ben je te zien in De laatste lach, een tv-progamma waarin terminaal zieke mensen iemand mogen kiezen om te speechen op hun begrafenis. Hoe was dat voor jou?

“Ik ben het op zich een beetje gewoon dat mensen troost zoeken in mijn humor. Het gebeurt soms dat mensen na een show mij hun verhaal vertellen. Ik heb nog maar enkele maanden te leven. Ik wou eerst niet komen, maar dankzij jou ben ik mijn ellende anderhalf uur vergeten. Maar dat tv-programma was toch een ander paar mouwen. Ik vond dat best heftig. Ik had een tiental intense dagen doorgebracht met Marie-Claire, in de laatste maanden van haar leven, en heb op korte tijd een innige band met haar opgebouwd. Gelukkig was ze tachtig jaar oud en had ze zich er min of meer bij neergelegd dat ze zou gaan. Ze was dankbaar voor het rijke leven dat ze had gehad. Ik weet niet of ik het had gekund voor iemand van mijn eigen leeftijd bijvoorbeeld. Of een kind. Zo sterk ben ik niet.”

Heb je het gevoel dat je iets hebt betekend?

“Dat wel. Weet je, de grens tussen verdriet en humor is heel delicaat, en de dood is niet meteen een gemakkelijke arena om iets te schrijven. Dus ik had eerst wat schrik, maar toen heb ik het losgelaten, omdat ik besefte dat het er niet toe deed wat de mensen op de begrafenis vonden. Ik heb de tekst voor Marie-Claire, haar dochter en kleinzoon voorgelezen en zij vonden het goed. Dat was het enige wat telde. Ik ben bij dat ik haar mocht leren kennen.”

Wat zou je willen dat ze op jouw begrafenis over jou zeggen?

“We hebben haar graag gezien, we waren bij dat ze erbij was en we zullen ze missen. Ik weet dat dit het meest generische antwoord ooit is, maar daar draait het toch allemaal om, niet? Om graag zien en graag gezien worden.”

“In mijn tienerjaren lag ik niet zo goed in de groep. Humor werd mijn overlevingsmechanisme. Mijn reddingsboei”

Wie mag die speech dan geven?

“Iemand die nog geboren moet worden, want ik zou graag heel lang leven.”

Wanneer kwam het moment dat je besefte: humor is mijn talent?

“In mijn tienerjaren lag ik niet zo goed in de groep. Ik was niet meteen de coolste; ik had veel last van acne en ik had overgewicht, zo van dat babyvet dat was blijven plakken. En ook: ik was niet zo sociaal. Maar ik vond wel een manier om er toch bij te horen en dat was door grappig te zijn. Humor werd mijn overlevingsmechanisme. Mijn reddingsboei.”

Is je humor een manier om onzekerheid te maskeren?

“Ja, ik vind het moeilijk om me in een grote groep te begeven, of om helemaal mezelf te zijn in een sociale context. Ik vind naar de supermarkt gaan uitdagender dan optreden voor duizend mensen. Het is onvoorspelbaar. Je weet niet hoe andere mensen gaan reageren en ik voel me ook niet elke dag even goed. Voor een show kan je jezelf oppeppen en is er die adrenaline, maar in het dagelijkse leven kan je moe of ziek zijn. En dan gebeurt het dat ik mezelf een kwartier zit op te peppen in de auto voor ik de supermarkt binnenga. Ik vond dat sociale als kind al moeilijk. Ik ben ooit een dag naar de Chiro geweest. Daarna nooit meer. Voor mij was dat een nachtmerrie. En nu ik bekend ben, is het er niet beter op geworden. Ik heb het gevoel dat ik moet voldoen aan verwachtingen. Eigenlijk ben ik introverter dan mensen denken.”

“Mensen denken dat ik graag vreemden knuffel. Ik was zo blij dat jij mij een hand gaf. Dat stelde mij meteen op mijn gemak. Mijn grenzen werden gerespecteerd”

Is dat het grootste misverstand over Jade Mintjens?

“Ja, misschien wel. En ook: mensen denken dat ik graag vreemden knuffel. Ik was zo blij dat jij mij daarnet een hand gaf. Dat stelde mij meteen op mijn gemak. Mijn grenzen werden gerespecteerd. Ik snap het wel, dat mensen mij willen kussen of knuffelen. Ze denken dat ze mij kennen, net omdat ik geen rolletje speel. Maar ik word er toch wat ongemakkelijk van. Of onzeker.”

Ben je op professioneel vlak ook onzeker?

“Neen. Uiteraard ga ik altijd proberen om mezelf te verbeteren en aan te scherpen, maar ik ben nu tien jaar bezig en ik ben op het punt gekomen dat ik mag zeggen: Ik ben goed in wat ik doe.”

Het is tijd voor de fotoshoot. Jade moet langs bij kapper en make-up en bekijkt dan met het stylistenteam welke Belgische outfits ze zal dragen.

© Dirk Alexander

“Mijn eigen kleerkast is hiermee vergeleken wat eentonig. Ik heb twee unieke exemplaren: een vintage leren jas met een vlinder op, die ik heb gekocht in LA, en een tweedehands horloge van Gucci. Voor de rest vooral jeans en T-shirts waarin ik ga werken. En veel bloemetjesjurken. Onlangs merkte een vriendin op dat ik al heel mijn leven diezelfde bloemetjesjurken draag. Het illustreert dat ik altijd al heb geweten wat ik wou. Toen ik op 12-jarige leeftijd aan mijn ouders zei dat ik actrice wou worden, hebben zij mij daar volledig in gesteund. Zij begrepen heel goed dat ik geen Latijn moest studeren ‘omdat ik dat zou kunnen’. Ze lieten mij meteen voor een creatieve richting kiezen. Ik ben hen daar eeuwig dankbaar voor, want die creatieve knop in mijn kop is er nu eenmaal, en ik kan die eigenlijk zelden nog afzetten. Zelfs mocht ik ooit geen publiek meer hebben; ik zou toch nog shows schrijven!” (lacht)

“Onlangs vroeg ik aan een medewerker van een cultureel centrum of er nog een ingang zonder trappen was, voor mijn grootmoeder met haar rollator. Die vrouw begon te lachen”

© Dirk Alexander

Jade Mintjens (27) groeide op als enig kind van creatieve ouders in Westmalle en woont nu met haar partner in Herent. Ze begon op haar veertiende aan een theateropleiding, maar besefte later dat comedy meer haar ding was. In 2021 haalde ze de finale van Humo’s comedy cup. Ze deed het voorprogramma van Bart Cannaerts, Michael Van Peel en Xander De Rycke. Ondertussen toert ze al twee jaar met haar eigen show Bedankt om te komen waarmee ze al twee keer de Antwerpse Lotto Arena vulde. Ze is een vast redactielid van De ideale wereld en won vorig jaar The masked singer als King Crab. Momenteel is ze op tv te zien in Jade en de Belgen, later dit jaar in De laatste lach.

Hier shop je de kleren uit de shoot

tekst Wendy Huyghe foto’s Dirk Alexander styling Farah El Bastani stylingassistentie Luna Buttiens en Charlotte Dumoulin make-up en haar Sabine Peeters locatie De Hoorn, Leuven