GENTNa de hartstilstand van haar man Pieter staat Ellen Trienpont (37) er plots alleen voor als mama van twee jonge dochters. In een poging grip te krijgen op haar verdriet, begint ze hem brieven te schrijven in bad. “Onze jongste bleef maar vergeten dat hij er niet meer was.”

Wat als ik erbij was, lief, die avond… Had ik het kunnen tegenhouden? Had ik zo hard geroepen, mijn ziel uit mijn lijf gebruld, zodat je me ergens horen zou, zodat je zou beseffen dat je terug moest keren?

Op 20 januari 2024 gaat Pieter Servranckx ’s avonds iets eten met vrienden. Een gekke dag, zegt Ellen, want daags nadien vertrok ze voor een week naar Tenerife voor een Erasmusproject. “We hadden het uitgerekend, het was zeven jaar geleden dat we elkaar nog eens een week hadden moeten missen. Hij wilde bij mij en de kinderen blijven, onze oudste was ziek, maar ik heb hem aangemoedigd om toch te gaan. We zaten midden in de tropenjaren, en ik vond: hij is zo zorgzaam voor ons, hij mag ook wel eens genieten. Er is tijd.”

Tot ze rond iets voor tien telefoon krijgt van een vriend. Dat er iets gebeurd was met Pieter. “Ik hoorde iets over reanimeren. Ambulance. En dat ik mijn ouders moest bellen. Ik herinner me alleen nog flarden van dat gesprek, maar ik voelde meteen dat het serieus was. Het enige wat ik kon doen was gillen, gillen, gillen… Ik kreeg amper een zin geformuleerd.”

Vervolgens wordt het stil in hun huis in Wondelgem. “Ik hoorde heel lang niets meer, en ik wist: dit is geen goed teken. Finne en Flo, toen 5 en 2,5 jaar oud, lagen boven te slapen.” Tot haar scherm ineens oplicht. De vrouw van een van zijn vrienden belt om te zeggen dat Pieter het niet gehaald heeft. Ondanks reanimatiepogingen van omstanders en met behulp van een AED-toestel dat gelukkig vlak bij hing, overlijdt Pieter op straat, vlak bij het Baudelopark. Hij is 36 jaar oud.

In de eerste periode na z’n overlijden, wordt Ellen overmand door angst. Angst voor het alleenstaand ouderschap, angst om nooit meer muziek te kunnen maken. “Ik heb uren in bad gezeten. Mijn bad was mijn veilige cocon. Ik tokkelde intussen brieven aan hem op mijn gsm die inmiddels zijn uitgemond in een boek. Maar zelfs schrijven durfde ik eerst niet goed, want we zijn twee leerkrachten Nederlands en hij las altijd alles van me na. Gaandeweg overwon ik mijn angst en begon ik mijn briefjes aan Pieter op Instagram te delen. Daar merkte ik dat ook anderen er wat aan hadden. Zo vond ik stilaan mijn eigen stem.”

De levens van Ellen en Pieter waren erg vervlochten. Ze kregen een relatie na een ontmoeting in haar eerste jaar aan de universiteit, op de trein. “Na ons eerste afspraakje wist ik al: dit is het. We waren 18 jaar en dolverliefd. Ik had precies niks te verliezen. In sociale contacten houden mensen vaak stukjes van hun persoonlijkheid achter, maar bij hem was het: hier ben ik. En hij heeft alles gewoon ontvangen, en dat gaf me een ongelooflijk veilig gevoel. Weet je, ik heb soms de neiging om me wat kleintjes te maken, als iemand me een compliment geeft of zo, maar op de relatie met Pieter was ik echt superfier.”

Taal, literatuur, Britse comedy: ze deelden dezelfde interesses én ze speelden samen muziek. Omdat hun identiteiten zo vervlochten waren geraakt, wist ze na zijn dood niet meer goed wie ze zelf was. Veel ruimte om dat uit te zoeken, kwam er niet, want er waren ook hun twee piepkleine dochters. “Hen zeggen dat hun papa overleden was, is een van de ergste dingen die ik ooit heb moeten doen. Ik heb het hen, met mijn mama in steun, de ochtend na zijn overlijden verteld”

“Finne, de oudste, begreep het meteen en begon te huilen, maar Flo was nog zo klein, die begon te zingen. “Concepten als “tijd” of “dood” kon ze nog niet helemaal bevatten, waardoor ik het haar telkens opnieuw moest uitleggen. Het heeft zeker nog vier maanden geduurd eer ze een beetje begreep dat Pieter niet zou terugkomen. Ze bleef maar zeggen dat ze haar nieuwe broek, haar paasei of haar tekening aan hem wilde tonen.”

De urne van Pieter kwam na de uitvaart mee naar huis. Ellen vond dat in het begin doodeng en wilde zijn assen zo snel mogelijk uitstrooien op een symbolische plek. “Maar voor de kinderen bleek die urne een zegen… Flo zei na een gesprek met een rouwconsulente: ‘Ah, papa is allemaal kruimeltjes in de pot.’ Als zij en haar zus samen een film keken, namen ze papa erbij. Gezellig met de urne in de zetel. En ze hebben ook op de pot getekend. Een blauwe gehaktworst. En een heel klein chocolaatje. (lacht)”

Vrienden zorgden ervoor dat ze de eerste weken geen avond alleen was. “Ik was de creatieve ouder, voorlezen, tekenen, spelen met de kinderen. Pieter kookte en deed de boodschappen, hij had meer de praktische rol. Om er emotioneel voor de kinderen te kunnen zijn, was het geweldig dat ze me zoveel uit handen hebben genomen. Ook nu nog staat iedereen klaar, al vind ik het soms moeilijk om hulp te vragen.”

Ellen begon op 1 september 2024 opnieuw te werken, zeven maanden na Pieters overlijden. “Mijn werk op een school in Sint-Niklaas was niet langer te combineren met de kinderen, die in Gent naar school gaan. Vier maanden na Pieters dood heb ik aan de directeur van zijn school, het Sint-Lievenscollege, gevraagd of ik daar aan de slag kon.”

Flo zei na een gesprek met een rouwconsulente: ‘Ah, papa is allemaal kruimeltjes in de pot.’ 

Ellen Trienpont

Jonge weduwe en mama

Ze vindt het raar om elke ochtend hetzelfde traject te doen als hij deed, maar tegelijk put ze ook troost uit koffie te drinken met zijn collega’s. “Ik kan over hem vertellen en zij ook. Ik heb al heerlijke anekdotes over hem gehoord.”

Toch valt het alleenstaande ouderschap haar soms zwaar. “Ik heb er nooit voor gekozen natuurlijk, maar ik vind dat het geweldig wordt onderschat wat je allemaal op je bord krijgt. Je moet álles rondkrijgen. Het lukt, maar je voelt dat de ongelijkheid nooit ver af is, ook financieel.”

Ze vertelt dat ze af en toe ook haar ‘weduwekaart’ heeft getrokken. “Ik ben geen ochtendmens en ik zat mentaal in de donkerste periode. Ik had geen energie, waardoor de kinderen soms te laat op school waren. Finne kon punten in de vorm van monstertjes sprokkelen als ze op tijd was, dus ze keek al snel tegen een achterstand aan. Daar had ik het toen moeilijk mee.”

“Ik ben naar een psycholoog beginnen gaan, die me sprak over veerkracht en hoe die op te bouwen. Ik heb echt nagedacht over de personen rond mij die ik sterk en inspirerend vond, zoals mijn grootvader. Pépé takelde al jaren af, maar kon zich toch focussen op de dingen die wel nog goed gingen. Hij hield erg van vogels en van de natuur. Vandaar dat ik ook ben beginnen wandelen, elke dag hetzelfde toertje, om me zo mentaal te trainen om te genieten van wat ik onderweg tegenkwam. Want ik wist: van de verwondering ga je het moeten hebben, Trienpont.”

De fundamentele eenzaamheid waar ze zo bang voor was, leerde ze stilaan verdragen. “Ik ben dat beginnen oefenen door een aantal weekends alleen naar zee te gaan, terwijl de kinderen bij mijn ouders waren. Nu kan ik de schoonheid van alleen zijn inzien. In het begin voelde ik me een weduwe, iemand die gefaald had, kapot, ‘damaged good’. Ook alleen gaan dineren vond ik niet leuk. Intussen kan ik dat wel omarmen.”

In de liefde wil ze blijven geloven. Ellen begaf zich ongeveer anderhalf jaar na Pieters overlijden in het datingcircuit. “Ik ben een hopeloze romanticus. Ik ben jarenlang gelukkig geweest in een relatie, dus ja, ik wilde meer van dat.” In het boek, dat trouwens barst van de levenslust, staan geestige chatconversaties uit die periode.

“Het was hard ontwaken”, zegt ze. “Na mijn eerste date was ik meteen laaiend enthousiast. Het was dan ook een superleuke avond. ‘Laat het maar even bezinken’, zei hij. Bezinken, dacht ik. Waarom? Ik voelde me wat afgewezen. Ik dacht dat ik alles wist van de liefde, maar nu lijkt het alsof ik er niks meer van weet. Het was wat naïef van me. Iedereen heeft intussen een rugzak.”

Ellen heeft inmiddels sinds enkele maanden een vriend, Quinten. “Mijn lichtpunt. Hij kent Pieter van een muziekkamp van vroeger dus over hem praten is totaal oké.” “En dan denk je dat het gemakkelijk gaat, alsof je samen rustig op wandel bent, tot je opeens achter een hoek iets tegenkomt waarvan je denkt: o, dit had ik niet zien komen. Dat was vroeger evidenter. En je mag natuurlijk niet vergelijken, maar je rouw wordt wel weer getriggerd. Dus het is een fameuze zoektocht. Al denk ik dat Pieter wel trots zou zijn op de weg die we intussen hebben afgelegd.”