Oud-minister en voormalig CDA-leider Elco Brinkman is op 78-jarige leeftijd overleden na een kort ziekbed. Dat heeft zijn familie bekendgemaakt. Hij overleed in zijn woonplaats Leiden. Het is niet bekendgemaakt waaraan Brinkman leed.

Brinkman maakte op jonge leeftijd al carrière in politiek Den Haag. Hij begon in 1975 als ‘gewone’ medewerker op het ministerie van Binnenlandse Zaken en was daar vijf jaar later secretaris-generaal.

Hij werd in 1982 op 34-jarige leeftijd minister van Welzijn, Volksgezondheid en Cultuur, voor de kabinetten Lubbers I en II. Die rol vervulde hij zeven jaar lang. Als minister pleitte Brinkman voor een “zorgzame samenleving”. Hij vond dat burgers te afhankelijk waren geworden van de verzorgingsstaat en meer voor elkaar moesten klaarstaan.

Brinkman werd in 1988 fractievoorzitter van het CDA. Die partij was destijds nog oppermachtig in de Nederlandse politiek.

In 1994 werd hij politiek leider en lijsttrekker van de partij. Alles wees erop dat hij de nieuwe premier zou worden, de opvolger van Ruud Lubbers, die hem zelf als ‘troonopvolger’ had omarmd.

De kersverse CDA-lijsttrekker ging op de moderne toer. Hij speechte uit het hoofd en niet meer vanachter een spreekgestoelte. Hij liep heen en weer over het podium. Dat was niet eerder vertoond in de Nederlandse politiek. Mensen spraken al snel over de ‘Brinkman-shuffle’.

De campagne werd een drama, toen zijn voorganger Lubbers pal voor de verkiezingen zijn handen van Brinkman aftrok. Hij zei publiekelijk dat hij niet op de lijsttrekker ging stemmen, maar op de nummer 3 van de CDA-lijst: Ernst Hirsch Ballin.

Ziekte

Het CDA leed in 1994 een monsterverlies van twintig zetels bij de verkiezingen en Brinkman verliet het Haagse toneel via de zijdeur. Hij werd een invloedrijk bestuurder, onder meer als voorzitter van Bouwend Nederland (tot 2013) en als voorzitter van het bestuur van het Algemeen Burgerlijk Pensioenfonds.

In 1998 werd de ziekte non-hodgkin bij Brinkman geconstateerd. Hij herstelde hiervan, maar in 2002 werd opnieuw kanker vastgesteld, ditmaal aan zijn speekselklieren. Ook hiervan herstelde hij. Een week na zijn laatste chemokuur verscheen hij als voorzitter van Bouwend Nederland voor de parlementaire enquêtecommissie Bouwnijverheid in 2002.

Jaren later, in 2011, maakte hij een comeback als politicus in Den Haag. Het CDA vroeg hem om fractievoorzitter in de Eerste Kamer te worden. In dagblad Trouw zei hij in 2016 dat hij dat “ook wel een vorm van eerherstel” vond na het drama van bijna twintig jaar eerder.