Het was een pijnlijk beeld aan de aankomst. Terwijl de strijd om de ritzege en het algemeen klassement al lang was beslist, vocht Kool kilometers verderop nog tegen zichzelf, het parcours en vooral de klok. Opgeven deed ze niet. Helemaal leeg probeerde ze de finish alsnog te bereiken.

Dat lukte uiteindelijk, maar niet snel genoeg. Kool kwam bijna een uur na Niewiadoma over de streep en wist eigenlijk meteen hoe laat het was. De tijdslimiet was verstreken en de jury kon niets anders dan haar uit de wedstrijd halen.

Extra zuur voor Kool: zij was de enige renster die de toegestane tijd overschreed. Waar andere sprintsters zich ondanks de loodzware koers nog net konden redden, bleek de achterstand van de Nederlandse uiteindelijk te groot.

Aan de finish was de ontgoocheling dan ook enorm. Kool had zichzelf volledig leeggereden in de hoop nog binnen tijd te komen, maar zag al die inspanningen niet beloond worden met een nieuwe startplaats.

Voor pure sprintsters zijn de zwaarste dagen van de Tour de France Femmes ieder jaar een gevecht op zich. Terwijl de klassementsrensters vooraan oorlog maken, draait het achterin vaak simpelweg om overleven. Kool vocht tot de laatste snik, maar deze keer won de klok.

Daarmee slaagt Kool er ook bij haar vijfde deelname niet in om de Tour de France Femmes volledig uit te rijden. Een bijzonder bittere vaststelling voor een renster die juist in de vlakke etappes tot de snelste vrouwen ter wereld behoort.

Ditmaal was er geen valpartij of vrijwillige opgave die haar Tour beëindigde. Kool reed door tot ze werkelijk niet meer kon, bereikte zelfs de finish, maar moest daar alsnog vernemen dat haar wedstrijd voorbij was. Soms is uitrijden alleen simpelweg niet genoeg.